Werkbezoek aan Papua in februari/maart 2003

Om een goede rapportage te kunnen overleggen aan Cordaid betreffende de besteding van Beasiswa-gelden op de MTS Santu Antonius is er een werkbezoek gepland in het voorjaar van 2003. Cordaid heeft voor deze reis geld beschikbaar gesteld. Giel Sertons, de voorzitter, zou de reis alleen ondernemen. Uit ervaring weet hij echter dat dit een hele zware klus zou worden, zeker als je dan tegelijkertijd ook andere projecten wilt bezoeken. Toen de secretaris, Ton van Breemen, liet blijken dat hij met zijn vrouw ook mee wilde heeft de voorzitter daar positief en zelfs blij op gereageerd.

Het bestuur heeft in de bestuursvergadering van 14 december besloten om de reiskosten van de secretaris te betalen. Daar heeft de secretaris niet om gevraagd en ook niet om hoeven te vragen. Het bestuur was unaniem van mening dat dit vanzelfsprekend moest gebeuren, zeker als beiden zich verantwoordelijk voelen voor de rapportage van de projecten.

Dat dit besluit voor Ton en Rina wel een verassing was, moge blijken uit onderstaand artikeltje dat al lang klaar lag voor de Nieuwsbrief van december.

Het is de bedoeling dat de voorzitter van onze stichting naar Papua gaat om te kijken hoe het gaat met het onderwijs op de technische school in Merauke. Wij (Ton en Rina van Breemen) willen graag met hem mee. Wij zijn ooit in Merauke geweest omdat de bisschop Mgr. Duivenvoorde een oom van ons is. Hij heeft plannen om binnen niet al te lange tijd naar Nederland terug te komen. Nu zouden wij nog een keer bij hem kunnen logeren. Na alles goed bestudeerd te hebben over de mogelijkheden en de onkosten, hebben wij besloten om met Giel naar Papua te gaan. Wij zijn van harte welkom bij onze oom en zo kunnen wij nog wat beter kijken bij de verschillende projecten van onze stichting. Nadat het negatieve reisadvies was opgeheven, zijn wij definitief aan het regelen gegaan. De bedoeling is dat wij met z'n drieën op 11 februari 2003 vertrekken naar Merauke. Wij zullen dan op 13 februari 2003 aankomen en wij hopen dan op 13 maart 2003 weer veilig en wel aan te komen op Schiphol. Graag wil ik u allen op de hoogte houden van onze reiservaringen en in de eerstvolgende nieuwsbrief zal ik over onze reis schrijven. Tot dan.

Rina van Breemen-Duivenvoorde

werkbezoek.jpg


Het werkbezoek zal dit jaar ook weer voeren naar het dorp Kepi en omgeving. Midden tussen de moerassen rond Kepi ligt het dorp Kogo. In een kleine prauw werden we in 1998 één voor één aan land gebracht.

Reisschema

Di 11-02  Vertrek vanaf Schiphol
Wo 12-02 Aankomst Jakarta en vertrek naar Jayapura
Do 13-02 Aankomst Jayapura (Sentani/Surat Jalan)
Vr 14-02 Vertrek naar Merauke
Za 15-02 Merauke (STM St. Antonius/Panitia?)
Zo 16-02 Merauke (vrij)
Ma 17-02 Merauke (STM St. Antonius)
Di 18-02 Vertrek naar Kepi
Wo 19-02 Reserve vlucht naar Kepi (als de vlucht op di 18 niet gelukt is)
Do 20-02 Kepi
Vr 21-02 Kepi
Za 22-02 Vertrek naar Badé (zo mogelijk per Longboat!)
Zo 23-02 Badé
Ma 24-02 Vertrek naar Getentiri (Boot Kees de Rooij?)
Di 25-02 Getentiri
Wo 26-02 Vertrek naar Tanah Merah (Boot Kees de Rooij?)
Do 27-02 Tanah Merah
Vr 28-02 Vertrek naar Merauke?? (is er dan een vlucht, anders per auto?)
Za 1-03 Merauke
Zo 2-03 Merauke
Ma 3-03 Merauke
Di 4-03 Merauke
Wo 5-03 Merauke
Do 6-03 Merauke
Vr 7-03 Vertrek naar Sentani
Za 8-03 Sentani
Zo 9-03 Sentani
Ma 10-03 Sentani
Di 11-03 Sentani
Wo 12-03 Vertrek van Sentani->Jakarta->Amsterdam
Do 13-03 Aankomst op Schiphol

Verslag van Werkbezoek Kabupaten Merauke te Papua Indonesië 2003

foto01.jpg


Foto 1: Kuda Mati project van Pater Henk Vergouwen, op de foto samen met Giel Sertons.

foto02.jpg


Foto 2: De directeur van de MTS Santu Antonius hangt een wereldbolbal op in het computerlokaal.

foto03.jpg


Foto 3: Leerlingen van de MTS Santu Antonius te Merauke.

foto04.jpg


Foto 4: Leerlingen krijgen praktijkles metaaldraaien op de MTS Santu Antonius.

foto05.jpg


Foto 5: Papoeajeugd op weg naar school in Merauke.

foto06.jpg


Foto 6: Dansgroep in kampong Rep.

foto07.jpg


Foto 7: Leerlingen voor de basisschool in Kepi.

foto08.jpg


Foto 8: Oude dames in traditionele opmaak in Kepi.

foto09.jpg


Foto 9: Gelukkig wil de jeugd in Kepi ook nog enkele tradities in ere houden.

foto10.jpg


Foto 10: Afscheid van Kepi.

foto11.jpg


Foto 11: Papoeajeugd bij de basisschool in Gimikia.

foto12.jpg


Foto 12: Een man van de dansgroep in Getentiri.

foto13.jpg


Foto 13: Dansgroep in Getentiri.

foto14.jpg


Foto 14: Papoeajeugd voor de basisschool in Getentiri.

foto15.jpg


Foto 15: Twee heren op leeftijd in Buti.

Dinsdag 11 februari

We vertrekken met een Boeing 747 van de Garuda vanaf Schiphol om 13.15 uur. De af te leggen afstand naar Jakarta bedraagt 11.365 km. We maken eerst nog een tussenlanding in Singapore. Vlak voor het opstijgen heeft Giel al kontakt met 2 stewardessen. Zo kan hij mooi alvast zijn Behassa Indonesia ophalen. Na het opstijgen is Giel direkt in een diepe slaap gevallen. Hij heeft al een vermoeiende reis vanaf Bussum per trein naar Schiphol gehad zeker.

We lezen en we schrijven wat tijdens het vliegen.

16.00 uur krijgen we eindelijk een beetje knappe maaltijd, heerlijk met kip. Al gauw daarna wordt het donker en om 18.00 uur probeert bijna iedereen in het vliegtuig een beetje te slapen. Na een doorwaakte nacht worden we om ca 23.00 uur gewekt voor het ontbijt. Het is dan ongeveer 6.00 uur plaatselijke tijd (pt.).

Woensdag 12 februari

Na een geslaagde landing lopen we om 1.30 uur (7.30 pt.) in de hal van het vliegveld van Singapore. Ca. 2.45 (8.45 pt.) uur stijgt ons vliegtuig weer op voor de etappe naar Jakarta, waar we ca 4.00 uur (10.00 pt.) landen. Na onze koffers gehaald te hebben, komen we rond 5.00 uur (11.00 pt.) in onze hotelkamer, waar we enkele uren rust kunnen nemen. Lekker even douchen en een beetje slapen. Ca. 18.00 uur gingen we eten. Ons vliegtuig vertrok om 21.40 uur. Een medewerker van het hotel heeft onze koffers op 2 karren geladen zodat we niet veel hoeven te slepen. Helaas moesten we hier wel wat betalen voor de overvracht, maar het bleef beperkt tot Rp 50.000 (ongeveer 5,50 euro).

Donderdag 13 februari

Het eerste deel van deze vlucht ging naar Makassar, het vroegere Ujang Pandang. Daar kwamen we om ca. aan. Na 50 minuten ging de vlucht door naar Biak. dit was een wat langer stuk, dus konden we proberen een beetje te slapen. Na ca 3 uur vliegen kamen we daar aan. Op dit vliegveld hebben we weer ca 50 minuten gewacht. Hier was wel een toko open en daar hebben we ansichtkaarten en een babydraagzak van de Papoea’s gekocht. Het laatste deel van de vlucht duurde nog slechts 54 minuten, volgens opgave van de piloot. Het begon al weer een beetje licht te worden en tussen de wolken door hebben we nog wat leuke plaatjes kunnen schieten. Vooral vlak voor de landing hadden we een mooi uitzicht op het Sentanimeer. Op het vliegveld moesten we even wachten op onze koffers, Het was er druk met Papoea’s, die graag onze koffers wilden dragen. Giel regelde dat een chauffeur van ons hotel ons op zou komen halen. Onze koffers werden in de Kijang gezet en wij konden er nog net bij. Na 15 minuten rijden kwamen we in ons hotel aan. Het is een mooi hotel aan het Sentanimeer. Vanuit de kamer hebben we een prachtig uitzicht over het water. De kamer is schoon en lekker koel vanwege de airco.

Om ca 9.30 uur kregen we een ontbijt van het hotel. We zaten aan tafel samen met Theo en Mieke Loumans. Hij is een gewezen bestuursambtenaar uit de Nederlandse tijd. Zij vertrekken morgen met hetzelfde vliegtuig naar Merauke. Zij maken een vakantie van 8 weken en komen op 16 maart weer terug in Nederland. Hij heeft een jaar lang op Kimaam gezeten. en hij wil daar de in de komende weken weer eens naar terug. In overleg met Ome Jaap heeft hij 50 bedden geregeld voor het ziekenhuis in Merauke. De bedden zijn wel gearriveerd in Merauke, maar de container mag blijkbaar nog niet opengemaakt worden. Tijdens het ontbijt hebben we onze paspoort en pasfoto’s afgegeven, zodat een medewerker van het hotel voor ons een Surad Jalan in Jayapura kan regelen. Wij zelf gaan lekker even slapen. Om 15.00 uur zaten we weer op de veranda met een heerlijk kop thee. Over een uur worden we opgehaald door een boot met buitenboordmotor. We varen over het Sentanimeer naar een eilandje. Hier zijn schilderingen op boombast te koop zgn Maropaintings. We hebben er gefotografeerd, gefilmd en natuurlijk een paar dingen gekocht. Er moest wel stevig afgedongen worden.

Weer terug bij het hotel hebben we de ondergaande zon afgewacht met een heerlijk kopje koffie. ’s-Avonds lekker gegeten, maar het bier was helaas op. Gelukkig had Theo nog wat bier in voorraad, dus die heeft ons getrakteerd.

Om 20.30 waren we terug op de hotelkamer. We hebben de video-opnames tot nu toe bekeken en hebben gewerkt aan het reisverslag. 21.15 we gaan slapen.

Vrijdag 14 februari

Ca 6.00 uur opgestaan. Lekker op de veranda gezeten met een prachtig uitzicht over het water. Zo af en toe komt er een visser voorbij die of haar net uitzet of haar net binnenhaalt. En er zitten nog vissen in ook. Na het ontbijt lekker koffie drinken. Met Giel samen kijken naar het formulier voor de leerlingen en nog enkele kleine aanpassingen doorgevoerd. Ik heb nu ook mooi even de tijd om de papieren van Cordaid en projekt 70 door te nemen. Koffers weer inruimen, betalen, tussen de middag eten en daarna naar het vliegveld om in te checken en hopelijk om 15.30 uur te vertrekken met het vliegtuig naar Merauke.

Het vliegtuig vertrok inderdaad mooi op tijd en we kwamen ook mooi op tijd in Merauke aan. Onderweg nog flink wat video-opnames gemaakt van het oerwoud onder ons. We zitten nu lekker op het platje bij Mgr Duivenvoorde te praten. Ik heb hem net laten zien hoe de website er uit begint te zien, want de pagina’s had ik gekopieerd op een flopje.

Morgen gaan we om 8.00 uur naar de Mts in Kelapa Lima, 10 minuten rijden vanaf het huis van Mgr. Aansluitend zullen we een vergadering met de Panitia, onze commissie in Merauke, bijwonen. De bedoeling is van 10.00 uur tot 12.30 uur. Daarna gaan we met de Panitia middageten. We zullen wel zien wat het wordt.

Zondag 16 februari

Wij komen nu ook in aanraking met de charme van Irian Jaya. Alles is geregeld maar het gaat toch anders. Ons vliegtuig voor de reis naar Kepi op dinsdag is gecharterd door de overheid. Wij kunnen dan niet mee. Dus wordt er gezocht naar een andere oplossing. Maandag gaat er een vliegtuig naar Kepi, maar die is reeds volgeboekt door mensen die afgelopen week niet naar Kepi konden vertrekken. Toch moeten we zorgen dat alles gepakt is en dat wij stand by klaar staan, want als die mensen niet op komen dagen, dan kunnen wij meevliegen. Iets meer zekerheid is er voor de vlucht van woensdag, alleen die gaat niet naar Kepi maar naar Bade. Van daaruit moeten we dan per boot naar Kepi. Zo zien jullie maar weer, alles was geregeld, maar het gaat toch anders. Overigens kan alles weer vervallen als het slecht weer is. Zoals vandaag bijvoorbeeld. Het regent nu behoorlijk hard.

Wanneer we weer in de gelegenheid zullen zijn om te mailen weten we niet, maar jullie zullen het wel merken.

Maandag 17 februari

Het voorgaande bericht hebben we al meerdere malen geprobeerd te versturen, maar we komen niet eens op de website van hotmail. Ik probeer dat nu al 2 dagen. Wij kunnen jullie berichten tot nu toe dus ook niet lezen. We blijven proberen.

Wat onze reis naar het binnenland betreft gaat het allemaal nog weer anders. Vandaag is geprobeerd om een vlucht te krijgen. Maar het heeft afgelopen nacht heel hard geregend en ook vanochtend regende het nog hard tot zo ongeveer 10.00 uur. Nu regent het nog steeds maar een beetje zachter. We hebben geprobeerd om een watervliegtuigje te charteren. Deze kan maar 2 passagiers meenemen, maar dan zou het vliegtuigje wel 2 keer kunnen vliegen voor ons vieren. Helaas bleek, toen we het echt wilden gaan boeken, dat iemand anders dit vliegtuigje al gecharterd had. Morgen gaat dit vliegtuigje naar Jayapura voor een check dus die is de eerste paar dagen nog niet terug. Het vliegtuig dat vandaag naar Kepi zou gaan, maar al volgeboekt is, is om 12.00 uur nog niet vertrokken. Nu hebben we geboekt voor het vliegtuig van morgen naar Bade. Als dat lukt slapen we 1 nacht in Bade en de bedoeling is dat we dan per longboat naar Kepi varen. Affijn of het zo zal gaan, dat moeten we nog maar zien. Afwachten maar.

Het vliegtuig blijkt morgen niet naar Bade te gaan. De volgende optie is nu om met een vliegtuigje van de Advent op woensdag naar Kepi te vliegen. Dit vliegtuigje komt woensdag naar Merauke vanuit Jayapura en zou leeg terug gaan naar Jayapura. Als wij het kunnen charteren kan het vliegtuigje misschien via Kepi naar Jayapura vliegen. Wij hopen het maar.

Dinsdag 18 februari

Vandaag zijn we naar de technische school geweest in Kelapa Lima om foto’s te maken. Ook zijn we naar een kleuterschool in aanbouw geweest. Wij zagen het vliegtuigje van de Advent binnenkomen. Dus hoopten wij dat dit vliegtuigje door ons gecharterd kon worden. Helaas bleek bij thuiskomst, dat wij morgen waarschijnlijk niet met dit vliegtuigje naar Kepi kunnen vliegen. We kwamen toen op het idee om de Bupati, dit is een soort commissaris van de Koningin, de hoogste baas van het Kabupaten Merauke (3 keer zo groot als Nederland), om hulp te vragen. Mgr. Duivenvoorde heeft een aantal keren geprobeerd hem te bellen, maar hij kreeg hem niet aan de telefoon. Om 17.00 uur zijn we naar zijn huis toegelopen. Hij was eerst niet thuis, maar wij werden door zijn vrouw binnengelaten. Nog geen 2 minuten later kwam de Bupati thuis. We hebben even met hem zitten praten en kregen een kopje thee. Hij beloofde om ons te helpen om een vlucht naar het binnenland te regelen. We hebben erg mazzel gehad dat we de Bupati te spreken kregen. Nu maar hopen, dat we deze mazzel een tijdje mogen houden.

Dank voor de 6 berichtjes die wij nu hebben kunnen ontvangen, we zullen ze straks uitgebreid gaan lezen. Wij zijn blij dat het nu op dinsdag vanaf 20.00 uur eindelijk weer kontakt hebben met internet. Het openen van de berichten heeft me al een half uur gekost en nu aar hopen dat het versturen gaat lukken.

Woensdag 19 februari

Het wonder geschiedt.

We zijn weer gewoon om 6.00 uur opgestaan, 7.00 uur ontbijt en daarna samen overleggen wat we vandaag zullen ondernemen. Om 10.00 uur gaan we koffie drinken bij de paters van de MSC aan de overkant van de straat. Maar als alles geregeld is, dan gaat het toch anders. Juist op dat moment krijgen wij het bericht, dat er een vliegtuig voor ons klaar staat. Gauw inpakken en wegwezen dus. In het hotel moest nog het een en ander opgeruimd worden en afrekenen dus. Toen moest onze begeleider nog opgehaald worden en onderweg nog tanken. We waren in 2 auto’s apart naar het vliegveld gereden. Rina en ik zagen het vliegtuig al taxiën naar de startbaan. Het vliegtuig steeg al bijna op toen de anderen aankwamen. Door snel naar de verkeerstoren te rennen konden we de piloot overreden om terug te keren. Gelukkig konden we onze bagage dus in het vliegtuig laden en vlogen we in ca 1,5 uur naar Kepi. Een prachtige vlucht over het oerwoud en de moerassen van de Mappi, een gebied in het zuiden van Papua Indonesia.

Op het vliegveld werden we verwelkomd door een flink aantal mensen. Onze bagage werd weggedragen en we moesten zelf achter op motoren plaats nemen. En daar gingen we over de landingsbaan naar een soort lange steiger over het water. Verschillende planken waren al vervangen door dikkere balken en op andere plekken ontbraken planken. Als er meerdere planken achter elkaar ontbaken dan gingen we maar over de nog wel aanwezige steunbalken. Aan het einde van de steiger ging het verder over modderige paadjes. En natuurlijk kwamen we heelhuids aan bij het internaat van zuster Sebastiana. Hier slapen Giel, Rina en ik. Michael slaapt boven bij de patores in de pastorie. We eten steeds bij de zuster bij het internaat.

’s-Avonds in het donker trad er nog een groep vrouwen voor ons op met traditionele gezangen.

Donderdag 20 februari

Ongeveer om 8 uur gingen we met een prauw, uitgeholde boomstam met een 40 pk buitenboordmotor, die onderweg verschillende keren afsloeg, op weg naar 2 andere kampongs, eerst naar Rep en daar stonden de mensen al op de kade te wachten. Er waren vooral heel veel kinderen. Verschillende hadden huiduitslag (schurft) maar de meeste kinderen zagen er toch gezond uit. Een geestelijk gehandicapt jongetje werd overal door zijn oma meegezeuld. Gelukkig niet verstoten zoals vroeger het geval was. We liepen naar een soort van dorpsplein (allemaal in het zand hoor) daar trad de plaatselijke vrouwengroep op, muziek op tyfa’s en een eentonig soort van zingen. Prachtige kledij. Ze liepen met ons mee naar Enem, de volgende kampong. Allemaal houten hutjes op palen met dak van bladeren. Bij Enem stond de volgende dansgroep klaar. Samen gingen we verder. Wij hebben ook nog even gekeken bij de school, maar daar was niets te doen. De kinderen moeten het toch hebben van de school in Kepi. Bij het dorpshoofd mochten wij even binnen zitten en onze namen zetten in een boek. Het is heerlijk koel in zo’n hut. Dan op een andere plek onder een afdak thee drinken en wit brood eten. De zuster had dat allemaal meegenomen. Het was heerlijk. Tijdens het wandelen door het dorp wilden de mensen dat Ton en ik ook zouden meedansen en dat hebben wij gedaan. De mensen hadden veel plezier en wij ook. Dan met de prauw weer terug naar Kepi. Het was heerlijk op het water. Dan weer warm eten en dan rust. Na het rusten kijken we nog even in het dorp rond. Waar je ook komt, er komen meteen allerlei kinderen achter ons aan.

’s-Avonds zitten we bij het licht van een aggregaat in het huis van Zr Sebastiana. Maar dan valt het licht uit. Een monteur komt en is een uurtje bezig om het aggregaat te repareren. Hij moet werken aan het aggregaat terwijl 2 meisjes hem bijschijnen met behulp van zaklantaarns. Dit keer lukt het om het aggregaat te repareren. Dus we hebben weer licht.

Vrijdag 21 februari

Na het ontbijt gaan we op weg om de scholen in het dorp Kepi te bezoeken. We kijken eerst bij de school voor voortgezet onderwijs. Hier geven we ook 3 wereldbollenballen af. Daarna gaan we naar de lagere school. Ook hier geven we 3 wereldbollenballen af en bekijken we het schoolgebouw. Deze is in een niet al te beste staat. Eigenlijk was het gebouw opgezet als internaat, dus niet echt geschikt als school. Hier krijgen we ook thee te drinken en wit brood te eten. Daarna gaan we naar een gebouw voor sociale activiteiten. Bij het internaat van zuster Sebastiana teruggekomen zijn er veel Papoea’s allerlei voorbereidingen aan het treffen voor een show. Wij moeten echter nog even wachten. Ruim twee uur later worden we uitgenodigd om plaats te nemen op stoelen in een zaaltje van het internaat. Vele mensen staan buiten door de ramen (zonder glas) naar binnen te kijken. Het zaaltje is ook behoorlijk vol. Wij worden toegesproken door een man van het dorp die ons welkom heet en nog meer te vertellen heeft. Dan komen er 5 Papoeamannen met tyfa’s (een soort trommels) binnen. Het eerste optreden is van de Kampong Rep. Wij kregen een soort historisch overzicht van de wijze waarop de Papoea’s gekleed gingen van een paar eeuw geleden tot heden. Dit gebeurde natuurlijk al dansend op de maat van de trommels en de begeleidende zang. Er volgde nog meer Kampongs en ook een kindergroep. We hebben een prachtige show gezien. We kochten nog een paar spullen die de Papoea’s gemaakt hebben en daarna gingen we middageten. Het was al vrij laat geworden, dus we gingen niet rusten, maar nog wat foto’s maken van een gezin en boodschappen doen. Na het avondeten waren we uitgenodigd bij de patores op de pastorie. Hier hebben we nog lang zitten praten. Daarna slapen voor het afscheid van morgen.

Zaterdag 22 februari

Op tijd opstaan en zo veel mogelijk spullen alvast inpakken. Om 6.30 uur nog even naar de kerk. Ontbijten en dan gauw zorgen dat alles ingepakt is. Om 8.00 uur lopen we naar de longboot, een grote prauw met buitenboordmotor. Deze is gelukkig wel groter dan de boot die we naar de kampongs Rep en Enem hadden. Een stuk stabieler dus. 8.15 uur steken we van wal, na een beetje emotioneel afscheid. We zijn echt van deze mensen gaan houden, zo hartelijk welkom als wij hier waren. Dat gaf ons een goed gevoel en veel nieuwe energie om door te gaan met onze inzet in Nederland voor de Papoea’s in Indonesië, speciaal in het Mappigebied. De hele reis was prachtig, maar vooral het stuk over de rivier de Oba, de rivier waar Kepi aan ligt, was het mooist. We hadden droog weer en vrij regelmatig bewolking. Desondanks moesten we ons goed in blijven smeren tegen de zon. Steeds kwamen er prauwen voorbij met soms hele gezinnen erop, ze zwaaiden naar ons. Langs de kant zag je kleine kampongs of bivakken. Na de Kali (rivier) Oba, gingen we over de Kali Mappi en dan over de Digoel naar Bade. De rivieren werden steeds breder. Na 8 uur op de bodem van zo’n prauw begin je wel een beetje een blikken jeweetwel te krijgen, maar het was een geweldige ervaring. Ton en ik slapen bij de pastoor, Giel bij een andere pastoor en Michael bij de zusters. Het is nu 9 uur in de avond en wij hebben net het verslag uitgetypt.

Zondag 23 februari

Na het ontbijt gaan we naar de kerk van 7.30 uur. Het is een echte hoogmis en duurt dus bijna tot 9.30 uur. Het is wel een mooie kerk maar het heeft wel een zinken dak. En de zon schijnt heerlijk ……. we komen bijna als gestoofde aal uit de kerk. Via de radio proberen we kontakt te krijgen met Ptr Kees de Rooij in Getentiri. Wij hadden gehoopt dat hij zijn boot met afdak naar Bade zou willen sturen, zoals hij al maanden geleden had toegezegd. Echter alles is geregeld, maar het loopt toch anders. Het ziet er naar uit, dat we met dezelfde longboot door zullen moeten varen naar Getentiri. Dat gaat dan wel sneller dan met de boot van Ptr. Kees, maar we zullen wel iets van parasols moeten regelen om ons beter te beschermen tegen de zon.

Op de veranda van de pastorie zitten we lekker in de schaduw en een beetje in de wind. We praten met de voorzitter van de stichting YPPK voor katholieke scholen in Bade en omgeving. Ondertussen ben ik op de laptop bezig om de verslagen voor de e-mail en voor de stichting uit te werken. ’s Middags maken Rina en ik een wandelingetje door het dorp samen met Pastor Don. Door de aanwezigheid van de pastor krijgen we een hele escorte van kinderen achter ons aan. Terug bij de pastorie delen we lollies uit. Om 4.00 uur komt een open auto ons ophalen. We gaan het landbouwprojekt te bekijken. Vervolgens rijden we door naar de kampong Gimikia om te kijken bij de lagere school. Het schoolbestuur wil in het leegstaande lokaal een kleuterschool inrichten. Terug bij de pastorie gaan we heerlijk avondeten en we gaan vroeg naar bed, want we willen morgen om 7.00 uur vertrekken met de longboot naar Getentiri.

Maandag 24 februari

Tijdens het ontbijt komen er allerlei mensen eten brengen voor onderweg. Om 7.15 uur steken we van wal. Het is een beetje bewolkt weer, ideaal voor een reis in een open boot dus. De eerste uren zien we voor en achter ons verschillende buien voorbij trekken en houden wij het zo goed als droog. We mogen ook nog een half uur genieten van de stekende zon, schuilen onder de paraplu maar. Wat hebben we toch een geluk met zulk weer. Hoewel, dan begint het in ene heel hard te regenen. Nu komen de paraplu’s goed van pas als regenscherm. Gelukkig duurt deze bui ook niet zo heel erg lang. Zo hebben we alle weersoorten wel even ervaren. Onderweg kijken we onze ogen uit. Mooie natuur, bloemen, vogels en veel bomen. De reis zou ongeveer 10 uur duren en na 8 uren begint de vermoeidheid wel enigszins te tellen. Om elke bocht van de rivier kijken we of we Assiki al kunnen zien, want Assiki ligt ongeveer een half uur varen voor Getentiri. Pas om 17.30 uur krijgen we Assiki in zicht en om ca 18.00 uur leggen we aan aan de steiger van Getentiri. Ptr. Kees de Rooij komt ons afhalen met een paar meisjes van het internaat. Samen dragen we de bagage naar boven naar het huis van Ptr. Kees. Hij verwelkomt ons heel hartelijk en laat ons de kamers van het gastenverblijf zien. Na het eten drinken we samen nog even een pilsje en dan vroeg naar bed.

Dinsdag 25 februari

Vandaag gaan we om ca 8.30 uur met de longboot van Pater Kees de Rooij naar de triplex en multiplex fabriek Korindo in Assiki. Wij zijn Giel, Michael, Ptr. Kees, Rina en Ton. Ptr. Kees heeft een hele goede relatie met zowel de adjunct directeur de heer Ha als met de directeur de heer Lee. Dit zijn Koreanen. Wij krijgen eerst een rondleiding van een papoea die nog een redelijk goed Nederlands spreekt. Het is een mooi gezicht als je ziet hoe een boomstam langs een grote schaaf gedraaid wordt, zodat er grote plakken fineer van afkomen. Er wordt nog heel veel met de hand gedaan dus zijn er veel mensen die een boterham verdienen in de fabriek. Er werken zo’n 2.500 mensen voor de fabriek. De economie van de omgeving van Assiki vaart er dan ook wel bij. Er is een, voor Indonesische begrippen, goed bestaan rond de fabriek. We worden ook door de directeur ontvangen en drinken een glaasje cola bij hem op zijn kantoor. Hij vertelt ons, dat er zo’n 17.000 m3 multiplex per maand geëxporteerd wordt. Dat is toch zo’n 200.000 m3 per jaar. Met het houtafval worden stoomketels gestookt voor de energievoorziening van zowel de fabriek als van de huizen en barakken van de werknemers. Het resthout wordt ook gebruikt om kratten en pallets te timmeren. Het multiplex wordt voornamelijk geëxporteerd naar Midden Oosten. Voor Europese begrippen is het multiplex van onvoldoende kwaliteit, aldus de directeur.

Ptr. Kees vertelde ons later, dat Korindo per jaar 3 woningen in Getentiri bouwt voor weduwen of andere armlastige inwoners. Ook leveren ze de bouwmaterialen voor nog eens 15 woningen, maar die moeten de toekomstige bewoners zelf zien te bouwen. Volgens de Adat, de levensgewoonten en regels van het leven van de Papoea’s, maken de Papoea’s aanspraak op alle grond in Papua Indonesië. Voor de bomen die gekapt worden ontvangen zij dan ook een redelijke prijs.

Bij de adjunct-directeur op kantoor proberen we op het internet te komen en onze e-mail te versturen en de binnengekomen berichten te lezen, maar ook hier lukt dat bepaald niet direkt. Dan gaan we eerst middag-eten bij de adjunct-directeur thuis. De vrouw van de heer Ha heeft heerlijk eten gekookt en eet ook met ons mee. Na het eten proberen we weer op het internet te komen hetgeen na meerdere pogingen gelukkig wel lukt. We versturen gauw ons bericht en halen de binnen gekomen berichten op. Dat kost wel enige tijd. Daarna gaan we met een auto naar het landbouwprojekt van Korindo. Zij hebben 8.000 ha Sawit palmen geplant. Van de vruchten kan palmolie gewonnen worden, dat de grondstof is voor bakolie over de hele wereld. Dit is een nieuw exportprodukt voor deze omgeving van Indonesië. Er wordt momenteel ook een fabriek gebouwd om de olie uit de Sawitnoten te kunnen persen. Vanuit een houten uitzichttoren heb je een mooi uitzicht over de immense plantage. Zo ver als het oog reikt zijn er alleen maar Sawitpalmen.

Om ca 15.30 uur zijn we weer terug bij de longboot van Ptr. Kees. In een klein half uurtje varen we weer terug naar Getentiri. Als we weer bij Ptr. Kees voor zijn huis in de schaduw zitten horen we achter het huis in ene papoea-trommels. In optocht komen er een heel stel Papoea’s in traditionele outfit de heuvel naar het huis van Ptr. Kees op gedanst. Er wordt ook nog meer gedanst op het platje. Zo ongeveer het hele dorp staat inmiddels om ons heen. We filmen en we fotograferen. De kinderen kijken over mijn schouder mee op het schermpje van mijn video-camera. De dansers krijgen limonade te drinken en na afloop krijgen ze 2 grote zakken rijst en 2 doosjes met blikjes sardines mee. We hebben weer een hele mooie voorstelling gekregen. Na het avondeten praten we nog na over de ervaringen van vandaag. We hoorden ook dat er vandaag een kindje geboren was, maar dat het niet zo goed ging met de moeder, de placenta liet niet los. Het kindje is gezond, maar met de moeder gaat het niet zo goed. Met alle geld van de wereld was het niet mogelijk om een watervliegtuig te regelen. Pater Kees heeft echt van alles geprobeerd, zelden hebben wij ons zo hulpeloos gevoeld.

’s Avonds is er speciaal eten met kinderen uit de buurt vanwege de verjaardag van een 9 jarig jongentje Nelis, dat samen met zijn moeder bij de pastorie in de buurt woont.

Woensdag 26 februari

Vandaag blijven we in Getentiri. Tijdens het ontbijt hebben we per radio kontakt met de Mgr. in Merauke. Doorreizen naar Tanah Merah zal niet gaan. De Trans Irianweg naar Merauke is inmiddels weer redelijk hersteld, want het is al een paar dagen redelijk droog weer geweest. Hij raadt ons dan ook ten zeerste aan om morgen met een auto naar Merauke terug te komen. Ptr. Kees heeft al kontakt met een chauffeur en laat weten, dat wij van plan zijn om morgen zo tussen half zeven en zeven uur met een auto mee te willen rijden naar Merauke. Jammer van Tanah Merah, maar we hebben toch al heel veel mooie ervaringen opgedaan en we willen toch ook wel op tijd terug zijn voor de priesterwijding op zondag 2 maart.

Na het ontbijt gaan we naar de school voor voortgezet onderwijs, de SLTP (Sekolah Lanjutan Tinkat Pertama, eerste fase van het hoger onderwijs) distrikt Jair. We delen hier 4 wereldbollenballen uit. Daarna gaan we naar de lagere school, SD (Sekolah Dasar) St Yoseph. Ook hier kijken we rond en delen we wereldbollenballen uit. Wij gaan ook nog even langs het ziekenhuisje (het mag geen naam hebben) een schattig klein papoeakindje en een heel zieke moeder, later horen wij dat zij met de auto over de trans Irianweg naar Merauke is gegaan, dit is geen asfaltweg en het duurt toch zo’n 9 uur. Wij bidden met z’n allen dat het goed gaat. Rina en Ton lopen daarna nog met Ptr. Kees mee naar zijn rubberplantage. We bekijken de rubbertapperij en de bewerkingsmachines voor de rubber. M.b.v. verdund mierenzuur wordt de rubbermelk meer gestold. Dan gaat het door wringers en wordt het tot matjes gerold. De matjes moeten enige tijd drogen en daarna worden ze gerookt in een rookkast. Dan zijn de matjes gereed voor transport.

Donderdag 27 februari

Vroeg opstaan want we gaan met de auto terug naar Merauke. Om 6.00 uur ontbijt en om 6.30 uur met de prauw van Ptr. Kees naar Assiki. Ptr. Kees reist met ons mee naar Merauke vanwege de priesterwijding op zondag 2 maart. Dat is wel fijn, want hij weet hoe het het snelste werkt bij de politieposten onderweg. Het was heerlijk om nog even over de Digoel te varen, in Asiki stond de auto klaar voor vertrek. Er kon wat bagage op het dak van de auto en zo bleef er ruimte genoeg over voor de mensen. De weg was voor de begrippen hier heel goed, het was al een paar dagen droog geweest en de bruggen waren heel. Menig keer moesten wij door de prut, maar onze chauffeur wist hoe hij rijden moest. Het leek wel rallyrijden. Al met al deden wij er 9 uur over en in Merauke stond ome Jaap ons al op te wachten, eerst gezellig met z’n allen wat drinken en dan al het stof van ons afspoelen. Heerlijk weer douchen. Dan heerlijk eten bij ome Jaap, brood met kaas, wij hadden nogal wat kaas meegenomen. ’s-Avonds belde Ptr. Kees, dat hij in het ziekenhuis was geweest en dat het heel goed gaat met de moeder van het kindje. Het kindje is in Getentiri gebleven. Morgen zou ze nog bloed krijgen. Wij gaan even bij haar op ziekenbezoek en een kadootje brengen. Na een glaasje wijn op tijd naar bed, want wij waren erg moe.

Vrijdag 28 februari

Heerlijk geslapen, dan om 6 uur naar de kerk bij de zusters. Het Zusteropperhoofd uit Rome was er. Dat is een Nederlandse zuster uit Sneek. De zuster van Ambon was mee als tolk en zij komt uit Santpoort. Na de mis even met haar gesproken. Heel leuk. Dan naar de school, de SMU Yos Sudarso, voortgezet onderwijs tweede fase. Heel goed gepraat met een stel enthousiaste leerkrachten. Zij willen heel graag computers op de school. Er is er nu nog maar 1. Ze zullen wel een projectaanvraag indienen. Dan terug naar Keuskupan (huis van ome Jaap) Daar praten met o.a. Trees Esi en nog meer mensen. Het is allemaal best wel druk.

’s-Avonds om 22.00 uur geprobeerd om op het internet te komen, maar helaas, dat is niet gelukt.

Zaterdag 1 maart

5.15 uur opgestaan om weer te proberen op het internet te komen, te vergeefs. Om 6.30 uur nog een keer geprobeerd, maar ook nu geen geluk. Na het ontbijt gaan we om 7.45 uur met de auto naar het dorpje Butih vlak bij Merauke. We bezoeken een lagere school en een kleuterschool. Ook gaan we even langs bij het kerkje, waar Ptr. Vertente de schildering achter het altaar nog gemaakt heeft. We gaan ook even langs het kerkje Petrus en Paulus een klein stukje verderop. Hier staan 2 houten beelden, gemaakt door Ptr. J. Boelaers. Om 9.15 uur zijn we weer terug bij de Keuskupan. Om 10.00 uur gaan Giel en Ton op het kantoor praten met Frans Wakka en Michael Pure. Dat duurt bijna tot de lunch. Na de lunch nog een keer proberen te internetten, helaas weer niet gelukt. Ook ’s-avonds lukt het niet.

Zondag 2 maart

Eindelijk lukt het heel langzaam. Het bericht van het thuisfront heb ik net binnen kunnen halen.

Wij zijn aan onze laatste weken begonnen. Vandaag is er een priesterwijding in Kelapa Lima, Ome Jaap zal een Papoea tot priester wijden. Dit is toch nog een speciaal gebeuren, want er zijn nog niet zo heel veel Papoeapriesters. Wij zaten achter de Bupati in de kerk. Er waren veel priesters bij aanwezig o.a. Henk Vergouwen en Kees de Rooy. Het was een hele mooie viering met prachtig zingen van verschillende koren. Na de viering gingen wij naar de pastorie waar de nieuwe priester was, met zijn ouders en ome Jaap en de Bupati, Het was heel bijzonder om hierbij aanwezig te zijn. Daarna was er buiten een podium en waren er eerst allerlei speechen en dan muziek. Het was heel erg mooi. Er was ook eten voor iedereen. Een soort van buffet. Na het eten gingen wij weer weg. Ome Jaap en Giel gingen rusten. Ton en ik gingen lopen naar het strand. Heerlijk even gewandeld langs het strand. Natuurlijk liepen er weer allerlei mensen mee. De mensen vinden het toch wel bijzonder zo’n stel van die blanken. Na de wandeling lekker koffie drinken en dan met Giel een rondje om. Wij ontmoetten iemand van de PUM (Programma uitzending managers). Dit zijn gepensioneerde hoogopgeleide technische mensen, die als vrijwilliger in derde wereldlanden aan de slag gaan. Deze man was voor een irrigatieproject naar Papua gehaald door de Bupati. Heel gezellig gepraat, dan nog even kijken bij Giel zijn oude huis, het zag er allemaal heel verzorgd uit.

Maandag 3 maart

Het is vandaag een islamitische feestdag, de scholen hebben vrij en de winkels zijn dicht. Ome Jaap heeft eerst een vergadering, daarna gaan wij om 10 uur met hem op weg naar Wendu. Het is een mooi ritje erheen, voor ons voor het eerst over de brug over de kali Maro. Het is een prachtige brug en het gaat een stuk sneller dan met die kleine bootjes. De auto in Wendu bij de nieuwe kerk gezet en dan lopen naar het strand, dat was vlakbij. De oude pastorie wordt nu gebruikt als strandhuisje. Het is heerlijk toeven op de veranda van de pastorie. Van de oude kerk is niet veel over, er staat alleen nog een achterwand. Het schilderij van pater Verschuren is eraf gehaald en totnogtoe hebben wij niemand kunnen vinden, die wist waar het was. Heerlijk langs het strand gewandeld en schelpen gezocht, er was een mooie branding. Er werd ook gevist met een sleepnet in de hand. Wij waren om ongeveer 2 uur terug in Merauke. Dan eten en rusten. Om 6 uur gingen wij eten bij de familie Bambang. Het is de gewoonte om dat altijd een keer te doen. De man is Delsos of wel de gedelegeerde voor sociale zaken en hij geeft samen met zijn vrouw les in het binnenland aan gezinnen over van alles en nog wat. Het was heel gezellig. Dan naar een feest in de sporthal. Het was een feest van de SMU Yos Sudarso. Een school voor voortgezet onderwijs. Veel muziek en een modeshow van zelfgemaakte kleding. Het was een heel geslaagde avond.

Dinsdag 4 maart

Vandaag eerst naar de technische school Santo Antonius. De laatste dingen regelen. Dan nog even naar de zusters in Kelapa Lima. De solar cooker overhandigen, die ze in elkaar gezet hadden op de technische school. Toen gingen Ton en Giel nog even praten met Cayetanus Tarong en dan terug naar Keuskupan (huis van de bisschop). Kees de Rooy wilde wel even met ons op pad om wat houtsnijwerk te zoeken en dat lukte. Wij hebben gezellig met elkaar bij ome Jaap wat gedronken. Dit zijn voor ons echt de laatste dagen in Merauke. Ook met de panitia was vandaag de laatste vergadering.

Woendag 5 maart

Het is nu kwart voor 5 in de ochtend en ik type dit nu in de hoop dat Ton het straks kan mailen. Ton gaat straks eerst Frans nog even bellen. Hij is gisteren 50 jaar geworden. Om 6 uur is de kerk aan de overkant in de kathedraal en dan ontbijt. De bedoeling is dat wij vandaag naar Kumbe gaan, naar het internaat. Ik hoop dat het allemaal doorgaat. Het moet een mooie weg ernaartoe zijn.

’s Middags zijn we nog naar een bijeenkomst van ouders op de STM St, Antonius geweest. Dit was ook heel interessant.

Donderdag 6 maart

Vandaag staat vooral in het teken van het weer inpakken voor het vertrek van morgen naar Sentani. Ons werkbezoek in Merauke zit er bijna op. Gisteravond hebben we even wat gedronken bij de paters aan de overkant van de straat. Wij hebben toe nog even 2 nieuwe afspraken gemaakt. We, Giel en Ton, gaan om 12.00 uur met pastoor Nico Adi naar de nieuwe school voor de opleiding van guru’s kijken. Om 13.00 uur zijn we weer terug voor het middageten samen met Mgr. Om 14.30 uur gaan Giel en Ton met pastor Bas Redan kijken bij de Hogere Technische School STTM, Sekolah Tinggi Teknologi Merauke. De STTM maakt momenteel gebruik van de gebouwen en voorzieningen van de SMK 3. Dit is een middelbare technische school van de overheid. De STTM is momenteel in aanbouw. Het zijn de eerste gebouwen die onderdeel uit moeten gaan maken van een campus op een oppervlak van uit eindelijk 200 ha. Pastor Bas hoopt dat de STTM in september 2003 kan beginnen in de nieuwe gebouwen. De campus zou volgens hem misschien in 2010 klaar kunnen zijn?

Onregelmatig komen er mensen aan de deur voor Giel of ons. Er worden allerlei brieven gebracht om mee te nemen naar Nederland en er zijn mensen die uit komen leggen hoe moeilijk zij het hebben. We verwijzen ze door naar onze Panitia PJNS. Er zijn ook mensen die alleen maar afscheid komen nemen van ons en ons een goede reis naar huis wensen.

Vrijdag 7 maart

4.00 uur opgestaan want we moeten om 6.00 uur op het vliegveld van Merauke zijn. Ons vliegtuig zou om 7.10 uur vertrekken. Om 5.45 uur stappen we in de auto en nemen we nog even afscheid van Ptr. Kees de Rooij, die ook nog maar pas te horen heeft gekregen dat hij vanochtend met een auto over de Trans Irian weg terug naar Getentiri kan. De provinciaal overste uit Java reist met hetzelfde vliegtuig naar Jayapura en door samen met hem in te checken hebben we geen overvracht. Na het inchecken krijgen we te horen dat het vliegtuig gistermiddag niet uit Jayapura gekomen is, maar pas om 7.30 uur verwacht wordt. Het vliegtuig landt uiteindelijk om 8.00 uur, dat valt dus evengoed niet tegen. Om 9.00 uur vertrekken we naar de startbaan om op te stijgen. Nog even een stukje van Merauke filmen vanuit de lucht en inzoomen op de Kathedraal. Na een uur vliegen komen we aan op het vliegveld van Jayapura in Sentani. Onderweg hadden we helaas geen goed zicht op het Karstensgebergte, tegenwoordig Puncak Irian geheten, vanwege de wolken. Het was heerlijk om weer in het hotel Yougwa, aan het Sentanimeer aan te komen. Mooie schone ruime kamers en een zitje aan het zacht ruisende meer, met zicht op de heuvels aan de overkant. Er valt een blok van onze schouders. Na het middageten gaan we lekker slapen. ’s Middags treffen we een gezelschap van 4 Nederlanders. Zij blijken leden te zijn van de Stichting Manusia Papua en zijn ook op werkbezoek. We wisselen wat ervaringen uit. Zij blijven nog tot 6 april in Papua. Na het avondeten bellen we met het weeshuis in Sentani, we kunnen er morgen om 10.00 uur terecht. Ook pogen we om Broeder Theo van den Broek te bereiken maar die is naar een vergadering toe. Vanavond vroeg naar bed.

Zaterdag 8 maart

Na een heerlijke nacht slapen zijn we toch om 6.00 uur al weer wakker. Voor we gaan eten, begin ik alvast met het maken van het verslag met de laptop op schoot en uitzicht over het meer, waar een papuavrouw bezig is haar visnet binnen te halen in haar wankele prauw. Om ca. 9.30 gaan we naar het weeshuis Panti Asuhan Hawai in Sentani. Eerst nog even wat snoep kopen voor de kinderen. We worden verwelkomd door zuster Agnita Hilderink uit Nederland, zuster Yosepha, de overste van het huis, en een schare kleine kinderen. Er heerst een heel ontspannen en warme sfeer. Onder het genot van een kopje koffie praten we met zuster Agnita. Er zijn totaal 7 zusters in het weeshuis voor 120 kinderen. Bovendien steunen ze nog 30 grotere jongens, die in een internaat van de Franciscanen net buiten Sentani, in kampong Pulumu, zitten. Ca. 25 kinderen zijn echte wezen. Van de andere kinderen zijn alleen de vader of alleen de moeder overleden.

Zondag 9 maart

Vandaag gaan we naar Jayapura naar de mis van 9.00 uur in de Kathedraal. Tijdens de mis krijgen we een gezangenboek te leen van een aardige meneer. Na de mis praten we even met hem. Hij spreekt Nederlands en heet Jus Letsoin. Giel laat hem onze Nieuwsbrief zien en dan zegt de man, dat zijn zwager in Merauke Michael Pure heet, dat is dus de voorzitter van onze Panitia, wat is de wereld toch klein.

Aansluitend hebben we met Theo van den Broek afgesproken om op de koffie te komen in het huis van de Franciscanen, missie A.P.O. Hier treffen we ook broeder Fons van Nunen. Ook treffen we pater Nico Disters, die pas jarig geweest is. We hebben wat chocolade voor hem meegenomen, want we hebben gehoord, dat hij dat erg lekker vindt. Pater Nico is ook betrokken bij het weeshuis Panti Asuhan Hawai in Sentani. Na de heerlijke koffie rijdt Theo van den Broek ons door Jayapura rond en laat alle mooie uitzichtpunten zien. Filmen en fotograferen dus.

Aankomst op Schiphol

PJNS © 2018 Stichting Papoeajeugd naar school ANBI | CBF | Jaarrekening

Ontwerp Muntz | Bouw en hosting ReveNew