Verslag van Werkbezoek te Papua Indonesië 2005

Werkbezoek_2005_0095.jpg


Bij aankomst op het vliegveld van Merauke, op 23 april, worden we verwelkomd door Trees Esi en raken we meteen al flink in gesprek.

Werkbezoek_2005_0115.jpg


Na de hoogmis op 24 april raken we meteen in gesprek met de Franciscaner broeder Elias over het landbouwproject in Badé.

Werkbezoek_2005_1021.jpg


Aan het einde van de zondagmiddag gaan we voor overleg op bezoek bij de nieuwe bisschop. Van links naar rechts op de foto: Wim Jong, Mgr. Nico Adi, Ton van Breemen, Trees Esi.

Werkbezoek_2005_1040.jpg


Maandag 25 april gaan we kijken bij de kleuterschool Maria Dolorosa in Gudang Arang.

Werkbezoek_2005_1072.jpg


Later in de middag van 25 april brengen we een bezoek aan het weeshuis ABBA in Kelapa Lima. De kinderen zien er gelukkig en tevreden uit.

Werkbezoek_2005_1092.jpg


Op 26 april zijn we aanwezig bij de lunch op de kleuterschool van juf Emmy Mekew in Buti.

Werkbezoek_2005_2018.jpg


Overleg met enkele leden van de Panitia PJNS KAM in het kantoor van het bisdom waar de penningmeester werkt. Van links naar rechts op de foto: Wim Jong, Trees Esi (secretaris Panitia), Ton van Breemen, Frans Waka (penningmeester Panitia).

Werkbezoek_2005_2029.jpg


De kleuters en hun juf voor hun kleuterschool in Kumbe.

Werkbezoek_2005_2030.jpg


Op 28 april bezoeken we het meisjesinternaat "Paulus Nafi" te Kumbe. Midden op de foto de nieuwe rijstoogst van hun eigen sawa.

Werkbezoek_2005_2053.jpg


Aan het einde van donderdagmiddag 28 april zijn we op bezoek bij de gerenoveerde en omgebouwde schuur, nu kantoor en leslokalen van de school voor Polytechniek.

Werkbezoek_2005_2075.jpg


Op zondag 1 mei is een bijeenkomst belegd met leerlingen die gesteund worden via het project 19 Beasiswa (studiebeurs) Merauke.

Werkbezoek_2005_2076.jpg


Wim Jong spreekt de leerlingen van project 19 toe en geeft uitleg over onze werkzaamheden in Nederland. Trees Esi heeft even een onderonsje met Frans Waka en Ton van Breemen kijkt de zaal in.

Werkbezoek_2005_2114.jpg


5 kippen, gekocht voor de jongens uit Kimaam, die een eigen internaat gesticht hebben, worden gebracht.

Werkbezoek_2005_2140.jpg


Op woensdag 4 mei vliegen we van Merauke naar Tanah Merah in het binnenland van West-Papua.

Werkbezoek_2005_2155.jpg


Trees Esi overlegt met de zusters Feralinda (links op de foto) en Cornelia in Tanah Merah over de formulieren voor steun voor het internaat.

Werkbezoek_2005_2166.jpg


Woensdagmiddag gaan we direct door naar Mindiptana. Als het bruggetje niet voldoende te vertrouwen is voor de motoren, moeten we even lopen. Dat is overigens wel even fijn om de benen te strekken.

Werkbezoek_2005_3010.jpg


Op donderdag 5 mei gaan we met de auto van Mindiptana naar Waropko. Onderweg moet de auto nog wel even gerepareerd worden, maar daarna loopt hij dan ook weer helemaal goed.

Werkbezoek_2005_3017.jpg


In Waropko op de foto met enkele kinderen, onze motorrijders en de berg Koriom op de achtergrond.

Werkbezoek_2005_3030.jpg


Weer terug in Mindiptana gaan we op de foto met de 31 kinderen en de zusters van het internaat.

Werkbezoek_2005_3035.jpg


Ook in Mindiptana uitleg over de formulieren voor het aanvragen van steun voor de kinderen op het internaat.

Werkbezoek_2005_3063.jpg


Na het bezoek aan Waropko en Mindiptana gaan we op vrijdag 6 mei alweer terug naar Tanah Merah. Ook deze brug is niet helemaal te vertrouwen.

Werkbezoek_2005_3066.jpg


Het meisjesinternaat in Tanah Merah.

Werkbezoek_2005_3087.jpg


Onder leiding van zuster Feralinda en de kleuterleidster worden de lunchpakketjes, op zaterdag 7 mei, klaar gemaakt voor de verkoop door de meisjes van het internaat.

Werkbezoek_2005_3088.jpg


En dan, vlak voor iedereen naar school gaat, kan er nog even een groepsfoto gemaakt worden.

Werkbezoek_2005_3096.jpg


De wereldbolbal, die we afgeven op de kleuterschool naast het zusterhuis, krijgt veel belangstelling.

Werkbezoek_2005_4007.jpg


In de ochtend van zaterdag 14 mei zijn we aangekomen in Sentani, nabij Jayapura, en 's middags zijn we op bezoek in het jongensweeshuis, samen met Pater Nico Dister (rechts op de foto).

Werkbezoek_2005_31003.jpg


Op maandag 9 mei komen we deze traditionele dansgroep tegen in Getentiri. Zij zijn opgetrommeld om een heugelijk feit luister bij te zetten.

Werkbezoek_2005_31018.jpg


Zo wordt het eten gekookt in de keuken van het internaat nabij de pastorie van Pater Kees de Rooij in Getentiri.

Werkbezoek_2005_31019.jpg


En dan gezamenlijk eten aan de eettafel in de recreatieruimte, annex eetzaal, annex studieruimte van het internaat.

Werkbezoek_2005_4023.jpg


Aan het einde van de middag brengen we ook nog een bezoek aan het weeshuis Panti Asuhan Hawai in Sentani.

Dinsdag 19 april

19 uren na vertrek vanaf Schiphol komen we aan op het vliegveld van Surabaya. We hebben niet veel geslapen in het vliegtuig naar Singapore. Tijdens de 4 uren overstap op het vliegveld van Singapore pakken we toch even een lekker tukkie. De bijna 2 uur durende vlucht naar Surabaya verloopt ook heel voorspoedig en nu hebben we ieder 3 stoelen naast elkaar tot onze beschikking, toch nog even een uurtje geslapen. Op het vliegveld worden we opgewacht door een chauffeur van ons hotel nabij Surabaya, hotel Sinar in Sidoarjo. Een luxe hotel lekker even bijkomen in de schaduw voor onze kamer. ’s Avonds komt Benoni Oei langs, de broer van Wim Jong, en maken we afspraken over de volgende dagen.

Woensdag 20 april

Vandaag gaan we met een taxi naar het centrum van Surabaya. We bezoeken de oudste katholieke kerk in Surabaya. Een echte Hollandse kerk uit 1899 compleet met glas en lood ramen. Daarna worden we afgezet bij een groot winkelcentrum. Toen we geld wilden wisselen werden we spontaan geholpen door een gepensioneerde chinese meneer. Hij heeft ons de hele middag mee op sleeptouw genomen en ons de mooie plekjes van Surabaya laten zien. ’s Middags gingen we weer op tijd naar ons hotel om alvast even te slapen, want we worden om 24.00 uur opgehaald voor een trip naar de Bromo-vulkaan. 3 uren rijden in de nacht. Om half 4 op kleine paardjes wordt de laatste etappe naar de krater afgelegd. Om half 5 begint het langzaam lichter te worden en om kwart voor 6 was de zon helemaal op. Helaas was er regelmatig nogal wat bewolking, maar we hebben toch mooie foto’s kunnen maken. Heel mystiek allemaal. Toen weer terug naar het hotel.

’s Middags met Benoni op stap, via Tretes naar Malang. In Tretes, dat een stuk hoger ligt, hebben we mooie uitzichten. Bij Malang is een Botanische tuin waar we samen heerlijk rustig in gewandeld hebben. Na het avondeten naar het vliegveld, waar we Wim Jong en zijn vrouw Shelly ophalen. Nog even gezellig samen wat drinken en dan snel slapen want morgennacht tijdens de reis naar Merauke zal er ook niet veel van slapen komen.

Donderdag 21 april

Vandaag samen met Wim en Shelly ontbeten. Om 10.00 uur worden we opgehaald door Benoni en brengen we onze koffers naar zijn huis. Vervolgens gaan we de stad in om nog een paar inkopen te doen. Ook geprobeerd om dit bericht naar jullie te versturen, maar op de een of andere manier loopt het versturen van dit bericht niet goed en kom ik er op de computer in de Warnet (Warung Internet = Internetcafe) niet uit. Dus de zaak maar afgebroken. En hopelijk kunen we het nog eens proberen op het vliegveld of zo. Om 19.00 uur vertrekken we vanaf het huis van Benoni maar het vliegveld en checken we in. We hebben wel meer dan 20 kg bagage per persoon, maar we hoeven geen overbagage te betalen, dus dat valt mee. Op het vliegveld blijkt geen internet te zijn dus we kunnen dit bericht niet opnieuw versturen.

Zaterdag 23 april

Bij aankomst in Merauke werden we hartelijk verwelkomd door Trees Esi, zoals ik al geschreven had. Ook was er veel familie van Wim Jong aanwezig. Wij gaan met Trees in een auto, die zij geregeld heeft, naar haar huis. Een heel leuk huisje. Wij slapen in een kamer in haar huis. De nieuwbouw van het huisje achter haar woning is nog niet helemaal klaar. Trees stelt haar brommer, die ze van Papoeajeugd naar school (PJNS) heeft gekregen voor haar werk aan ons ter beschikking. Ik rijd eerst alleen achter haar aan om te wennen, maar later stapt Rina altijd bij mij achterop. Het verkeer is vrij rustig dus het is niet al te moeilijk, we zijn gauw gewend. Ook Wim heeft een brommer tot zijn beschikking gekregen.

Alle pastoors van het bisdom zijn momenteel in Merauke vanwege een grote vergadering van de hele afgelopen week. Vandaag is de afsluitende vergadering. We gaan eerst naar de politie om onze surat jalan te regelen. We vragen dan ook aan om naar de binnenlanden te mogen. Wij krijgen alle toestemmingen, dus dat is mooi geregeld. Daarna gaan we naar de afsluiting van de vergadering van de pastores. Die zou om 12.00 uur afgelopen zijn, maar dat liep dus nog een beetje uit met wat officiële toespraken. Dus hebben we nog een klein uurtje meegeluisterd en geklapt. Daarna mochten we mee-eten. Lekker rijst met saté en lekkere groenten. Ook was er genoeg te drinken. De nieuwe Mgr. Niko Adi heeft ons ook hartelijk welkom geheten. Meteen maar een afspraak met hem gemaakt op zondag avond om 17.00 uur.

’s Middags terug naar het huis van Trees en een beetje gerust en daarna nog wat boodschappen gedaan, brood en beleg kopen. ’s-Avonds hebben we Wim en Shelly nog opgezocht. Zij logeren bij een zus van Wim. Haar man is het hoofd van de DPR de “gemeente”raad van Merauke. Het is een heel luxe huis, waarin zij moeten wonen van de regering. We spreken samen even het programma voor morgen en maandag samen door.

Zondag 24 april

We gaan eerst naar de hoofdmis in de kathedraal. De bisschop gaat voor samen met vele andere priesters uit de binnenlanden. De bisschop heeft een mooie en goede preek. Tussendoor wordt er een paar keer voor hem geapplaudiseerd. Na de mis hebben we Pater Kees ontmoet. Hij nodigt ons uit om mee te gaan naar de recreatiezaal om alvast met de pastores van Tanah Merah, Mindiptana en Waropko te praten over de reis naar het binnenland. Het is wel heel erg handig dat al die pastores nu bij elkaar zijn. We bellen Wim en die komt even later ook samen met Shelly. We vliegen op woensdag naar Tanah Merah. We kunnen niet met een auto van Tanah Merah naar Mindiptana, maar wel met motoren/brommers, omdat de weg nog te slecht is voor een auto. Dus we spreken af, dat de pastoor van Tanah Merah 3 brommers voor ons regelt. Het plan is om meteen na aankomst in Tanah Merah door te rijden naar Mindiptana (ca 75 km). Daar overnachten we en bezoeken de volgende dag het internaat. Dan met de auto over de weg (ca 40 km) naar Waropko, om ook daar het internaat te bezoeken. Wim en Shelly gaan dan waarschijnlijk niet mee, omdat zij op deze dag met het vliegtuig terug willen naar Merauke, anders komen zij niet op tijd terug voor hun vliegtuig naar Menado op zaterdag. Trees, Rina en ik gaan dan dus alleen verder. Het plan is om op dezelfde dag weer terug te keren naar Mindiptana, waar we weer overnachten. De volgende dag gaan we dan weer op de brommers terug naar Tanah Merah en willen we de kleuterschool daar bezoeken. Na de vologende overnachting is het plan om met een longboot over de rivier naar Getentiri te varen (ca 4 uren). Het is allemaal geregeld.

Daarna praten we nog even door met de pastores over hun en onze ervaringen met de projekten van PJNS. We leren weer heel veel van elkaar en kunnen ook goed uitleg geven over ons werk in Nederland. Zo ontstaat meer begrip voor elkaars problemen.

’s-Middags om 5 uur praten we met de nieuwe bisschop in zijn huis. In en rond dit huis waren we 9 jaar geleden kind aan huis tijdens onze vakantie met de kinderen en het was ons logeer adres tijdens het werkbezoek van 2 jaar geleden. Vooral het platje roept bij ons mooie herinneringen op. Met de bisschop hebben we een heel verhelderend en interessant gesprek.

Zondag avond na het eten komt Pater Kees de Rooij nog even gezellig langs en drinken we een biertje, dat we gisteren gekocht hebben. Het smaakt echter een beetje anders: het blijkt dus alcoholvrij bier te zijn. Ook wel lekker, maar toch anders dan verwacht.

Maandag 25 april

Vandaag heeft Trees ons een heel vol programma voorgeschoteld. Om 9.00 uur gaan we naar de kleuterschool Maria Dolerosa in Gudang Arang. De kleuterschool bestaat uit 2 klassen in de bijruimtes van een kerk. Er zijn 5 leerkrachten, waarvan 1 het hoofd is. Zij legt ons uit, dat zij graag geld wil om een echte kleuterschool te bouwen en de ingang en een speelplaats meer aan de straatkant.

Daarna gaan we snel naar de MTS Santu Antonius in Kelapa Lima, aan de andere kant van Merauke, waar we om 11.00 uur afgesproken hadden. Het was een beetje een verrassingsbezoek, omdat Trees de directeur pas gisterenavond geïnformeerd had dat we zouden komen. Er waren wel een paar examens gaande maar we hebben niet te veel gestoord in die lokalen. We konden nu mooi zien hoeveel leerlingen en leraren er op een normale schooldag aanwezig zijn. Bijna alle leerkrachten waren aanwezig. Slechts eentje ontbrak er zonder dat men wist waarom. Aansluitend hebben we afspraken gemaakt met de directeur en de administratie van de school.

Samen uit eten, heerlijk Es Jeruk gedronken en Gado-gado gegeten. Even naar huis om op te frissen en dan snel naar het huis van Michael Pure de voorzitter van de Panitia (commissie) PJNS in Merauke. Vanaf 4 uur vergaderen we tot 7 uur ’s-avonds. Trees heeft het er wel een beetje moeilijk mee, want zij is nogal verkouden geworden. Op de terugweg naar huis haal ik Rina af bij Shelly thuis. Zij zijn samen aan het winkelen geweest in Merauke en bleken ook nog maar net thuis te zijn. Zij hebben samen enkele spulletjes voor de kleuterschool in Tanah Merah gekocht en Rina een lap stof. Toen we thuis kwamen lag Trees al op bed te slapen.

Dinsdag 26 april

Vandaag willen we ook een beetje rust voor ons zelf. De bedoeling is dat wij vanmiddag een snippermiddag hebben. Wij gaan wel met Trees eerst naar het ziekhuisje in Kelapa Lima, om medicijnen voor Trees te halen en te kijken of zij malaria heeft. Wij werden hartelijk ontvangen en rondgeleid. Het bleek dat de zuster van Mindiptana er ook was. Zij gaat donderdag weer terug naar Mindiptana en van het geld dat wij van velen gekregen hebben konden wij haar geld geven voor medicijnen. Wij hopen haar weer te ontmoeten als wij in Mindiptana komen volgende week. Zij was erg blij met de gift. Dus dank namens de zuster. Trees heeft inderdaad malaria. Wij hebben medicijnen gekocht voor haar.

Toen Wim ophalen en Shelley. Wij zouden naar Buti gaan. Naar het oudste cultuurmonument van de Zuidkust. Het kerkje van pater Vertente. Naast de kerk is de bedoeling dat de speciale begraafplaats komt met de paters en zusters die in Indonesië gestorven zijn. Er komt hier ook een monument voor 100 jaar missie Merauke.

Hierna bezochten wij nog de kleuterschool van Emmy Mekew. Zus van zuster Susane. Zij spreekt nog heel goed Nederlands. Het is een heel gezellige kleuterschool met veel kleur en sfeer. Mooie speeltoestellen buiten. Toen terug naar het huis van Trees. Het was inmiddels 11 uur en Ton en ik namen een bakkie koffie. Toen gingen Ton en ik naar de paters om nog even met een paar paters te praten. Zij waren nog niet klaar met vergaderen, dus zijn we eerst met zuster Mariane naar Toko Indah gegaan om daar nog wat spullen te kopen voor de kleuterschool in Tanah Merah. Kleurboekjes, potloden, puntenslijpers, kleurige telramen, enz.

Toen we terug kwamen waren de paters net klaar met vergaderen en wij hebben heerlijk bij ze gegeten. Toen gingen wij naar het strand. Met de brommer over het strand rijden, heel bijzonder. De Makasaren waren bezig met het bouwen van boten. Het was een prachtig gezicht. Een man kwam op ons af en wij konden een heel gezellig praatje met hem maken. Hij vertelde dat hij bij de paters op school had gezeten en hij kende pater Sneekes en broeder Jan Bouw. Hij was hun nog steeds erg dankbaar.

Vandaag is pater Kees de Rooy jarig en het is de bedoeling om vanavond een pilsje bij hem te halen.

Nu proberen om dit bericht te versturen en dan hopen dat we de berichten die we van jullie gekregen hebben nog binnen kunnen halen en uitprinten. Daar gaat die dan en tot de volgende keer.

Ik was net toe aan het maken van dit bericht en toen viel alle stroom uit. Jammer maar later maar weer opnieuw gebprobeert. Het is nu ruim 2 uur later en we hebben weer stroom en aansluiting. Hopelijk lukt het nu wel.

Woensdag 27 april

Dat is de charme van de zuid, het is allemaal geregeld, maar het komt toch anders uit. Het is de bedoeling dat wij op Woensdag 4 mei vertrekken we per vliegtuig naar Tanah Merah. Wim en Shelly zouden mee en zouden op 5 mei vanuit Mindiptana weer terug moeten vliegen naar Merauke. Want zij willen op zaterdag naar Menado vertrekken. Dit laatste vliegtuig vertrekt echter niet op zaterdag maar op zondag. Vanuit Meruake is er ook geen garantie te geven, dat het vliegtuig, dat via Mindiptana moet vliegen op donderdag ook echt zal vliegen. Dit vliegtuig vertrekt namelijk vanuit Jayapura. Maar er gaat ook op zaterdag een vleigtuig vanuit Tanah Merah naar Merauke. Misschien is dat een extra mogelijkheid. Ook zou Wim vanuit Tanah Merah met de auto terug kunnen naar Merauke. Een reis van 12 uren als de weg goed is. Papua het land van de ongekende mogelijkheden en de gekende onmogelijkheden. Afwachten maar hoe zich dit verder ontwikkelt.

Vanochtend kwamen er 2 jongemannen bij het huis van Trees Esi langs. Deze 2 krijgen beasiswa van PJNS. Een van hen heeft een bijbaantje zodat hij de nog bijkomende kosten ook zelf kan betalen. Wij geven deze man een grote pluim. De ander heeft geen bijbaantje.

's-Middags hadden Ton en Wim hadden een overleg met Ibu Koti. Deze papoeavrouw deelt het geld uit aan de leerlingen van het Guda Mati project. Het was een heel emotioneel weerzien, want Ibu Koti dacht dat Ton, Pater Henk Vergouwen was, die anderhalf jaar geleden is overleden. Zij heeft heel veel met hem samengewerkt. Zij moest heel erg huilen, Ton heeft haar natuurlijk getroost. Daarna zijn Ton, Trees en ik naar het graf van pater Henk gegaan. Wij hebben met z’n drieën gebeden uit dankbaarheid voor deze bijzondere man en dat wij in staat mogen zijn om te helpen zijn werk voort te zetten. Ik vond het allemaal wel heel emotioneel.

Om 2 uur had Ton overleg met Trees en pastor Manu van Kumbe en pastor Henki. Over het te maken formulier voor aanvraag voor extra leerkrachten.

Daarna overleg met Frans Waka, Wim en Trees over financiële zaken van de Panitia.

Veel gepraat dus en er moet dus nog wel enige verslaglegging gedaan worden. Het is heel goed dat er een werkbezoek is. Voor wederzijds begrip en het stellen van vragen aan elkaar.

Het is heel leuk om bij Trees te logeren. Er gebeurt van alles. Kinderen die naar school gaan. Kinderen die buiten spelen. Ik denk dat de mensen ook een beetje gewend raken aan ons. Wij maken af en toe een praatje. Het gaat nog niet goed maar we begrijpen elkaar.

Donderdag 28 april

We zouden op brommers vertrekken naar Kumbe, ongeveer 1 uur rijden vanaf Merauke. Op het laatste moment wordt echter toch een auto geregeld en worden we door Frans Waka opgehaald. Darna halen we Shelly en Wim langs en als laatste Michgael Pure de voorzitter van de Panitia PJNS. Een deel van de reis blijkt er nauwelijks nog asfalt op de weg aanwezig te zijn en hobbelen we over een soort zandweg. Onderweg komen we nog wel meer gaten in de weg tegen. Na ruim een uur rijden komen we aan bij de rivier de Kumbe. Met een houten bootje met buitenboordmotor worden we naar de overkant gebracht. Daar staat een taxibusje op ons te wachten. Hij brengt ons eerst naar de pastorie, waar we heel hartelijk ontvangen worden door pastoor Manu Hoiwutun. Hij heeft water, koffie enn gebakjes voor ons geregeld. We worden aardig in de watten gelegd dus. Daarna gaan we eerst even kijken bij de kleuterschool in de gebouwen van de parochie. We worden ontvangen door een hele vriendelijke en attente juf. De kinderen hebben net gestempeld met stervruchten. Zij hebben dus mooie tekeningen voor zich liggen. We maken wat foto’s en de kinderen zingen liedjes voor ons.

Daarna gaan we met het taxibusje naar de internaten. Het meisjesinternaat ziet er heel netjes uit. De oogst is net van de sawa gehaald. De oogst van vorig jaar was voldoende tot februari van dit jaar. Een mooi resultaat dus. De pastoor heeft speciaal aan ons gevraagd om te kijken naar het internaat om zijn profectaanvraag uit te leggen.

Na het bezoek aan de internaten gaan we terug en maken we een tussenstop in Wendu om aan het strand te picknicken. Ernest Pure, de dochter van Michael had broodjes belegd en drinken meegegeven. Het was te veel, dus Michael deelde de rest uit aan de mensen die naar ons kwamen kijken. We hebben gegeten op en in de restanten van de oude vervallen pastorie aan het strand.

In één van de vertrekken vinden we de schildering van pater Verschuuren. Het lijkt er op, dat hij de schildering gemaakt heeft op een soort asbestplaten. De tekeningen zien er nog wel goed uit. Wij hopen maar, dat de tekeningen hier op tijd vandaan gehaald zullen worden, opgeknapt worden en dan nog ergens een mooie plaats mogen krijgen.

’s Middags gaan we nog naar de gebouwen van de Polytechnische opleiding. De oude schuur is helemaal gerenoveerd en iets uitgebreid. Het ziet er allemaal prachtig uit. We worden verwelkomd door de directeur Domin Lamablawa. We krijgen water en hij geeft nog enige uitleg. Er zijn 4 vakrichtingen op de opleiding, visserij, landbouw, veeteelt en accountancy. Dit laatste is heel goed om de leerlingen te leren niet alleen produkten te maken maar ook de fijnere kneepjes van de boekhouding en marktwerking bij te brengen. Dit is voor Indonesische begrippen een heel vreemde combinatie, maar de leiding is zeer gemotiveerd op deze vakrichting erin te houden.

Trees is nu wel genezen van de malaria, maar nu heeft ze kiespijn. We zijn al even naar de tandarts geweest en die heeft medicijnen tegen de pijn en de ontsteking voorgeschreven. Nu maar hopen dat ze snel van de pijn af zal zijn.

Tot zover bericht uit Merauke. Het blijft hier voorlopig droog en 30 graden.

Vrijdag 29 april

Wij staan meestal om 6 uur op, het is dan nog niet zo warm. Trees gaat iedere morgen even naar de pasar. Ik ben met Trees naar de RRI geweest. Dit is het radiostation. Trees wilde een oproep doen voor de leerlingen van project 19. Zij wilde vragen of zij zondagmorgen om 10 uur naar de oude kathedraal wilden komen. Terug bij Trees was er weer overleg met Wim over het formulier. Ook over nog andere zaken van de PJNS. Shelly was ook mee en samen hebben wij even gepraat met de moeder van Trees en ook even rondgekeken. De malaria van Trees is nu wel over, maar nu heeft zij erge kiespijn. Nadat Ton en ik even geslapen hebben, is Ton met Trees naar de tandarts geweest. Ik hoop dat er raad voor is.

Zaterdag 30 april

Vandaag Koninginnedag, maar daar merk je hier nu niets meer van. Volgens Trees was het hier vroeger ook groot feest. Ik heb eerst even de was gedaan en de kamer schoongemaakt. Toen ben ik met Ton even “de stad” in gegaan. Wij hebben nog wat kadootjes gekocht en wat rond gekeken. Wij kwamen veel bekenden tegen. Pater Kees en de meisjes van Yame wilde wel even laten zien waar zij woonden. Ook zagen wij nog een nederlandse man, die woont hier met zijn vrouw en hij werkt hier voor de bupati. Zij probeert een internationale school op te richten. Zij is nu heel erg ziek en heeft zelfs in het ziekenhuis gelegen met zware malaria. Het gaat nu gelukkig weer een beetje beter. 's-Middags hebben wij met Trees gekeken wat wij tot nog toe gefilmd hebben. Heerlijk even rustig aan. Het was heel leuk om het nu allemaal terug te zien.

Dan 's-avonds om 7 uur het feest van de moeder van Wim. Zij is 80 jaar geworden en haar kinderen wonen erg verspreid over Indonesië. Zij waren er allemaal. Eerst toespraken en bidden en dan veel muziek. Wij hebben nog gedanst met Trees en polonaise gelopen. Er was voor iedereen heerlijk eten. Het was allemaal super verzorgd. Heel fijn dat wij dit mee hebben mogen maken.

Zondag 1 mei

Eerst naar de kerk. John Kandam deed de H.Mis. Het kinderkoor zong met prachtige solo’s. Toen om 10 uur de samenkomst met de kinderen van project 19. Zij zitten op verschillende scholen en krijgen ondersteuning voor hun studie via PJNS. Het aanwezige aantal viel tegen, maar diegenen die er waren, zijn heel enthousiast. Het was weer een goede ontmoeting. Ton voelde zich niet lekker en heeft eigenlijk voor de rest van de dag op bed gelegen. Ik denk een beetje grieperig. Wij hebben er voor de rest een beetje een rustdag van gemaakt. Wij hebben 's-avonds nog wel even lekker met Trees en Maurits (haar kleinzoon) wat gegeten.

Maandag 2 mei

Om 8 uur bij Frans Waka afgesproken. Praten over geldzaken en nog even over de reis naar het binnenland. Wim en Shelly gaan definitief niet mee naar het binnenland. Wim heeft gisteren een neef gesproken, die politie agent is in Waropko. Hij vertelde dat het dan hier wel mooi droog is maar dat het in de bergen vaker regent. De weg is niet te vertrouwen en of het vliegtuig terug naar Merauke gaat is ook nog maar de vraag vanaf Mindiptana. Wij vinden het heel erg jammer. Ik denk dat Ton en Wim een heel goed team zijn, maar het moet alleen met Trees toch ook wel lukken. Het meeste vergaderwerk is in Merauke gedaan samen met Wim.

Nu speelt wel Trees haar kiespijn weer op. Ik hoop dat daar nu nog een oplossing voor komt. De broer van Trees, die al een paar dagen hier is, is nu in het ziekenhuis en Trees is druk met van alles en nog wat te regelen voor hem. Hij is verzwakt en hij moet ook bloed hebben. Trees moet zelf voor een donor zorgen. Al met al een heel geregel voor haar. Om 5 uur ben ik met Ton nog even naar het strand geweest, kijken naar de ondergaande zon. Het is heel bijzonder om te zien hoe snel die hier onder gaat. Het was heerlijk op het strand. 's-Avonds uit eten met de leden van de Panitia. Er is veel gepraat tijdens en na het eten.

Dinsdag 3 mei

Wij hebben nu de tickets voor onze reis naar het binnenland en alles lijkt geregeld. Ik hoop wel dat er een redelijke oplossing komt voor de kiespijn van Trees. Volgens Frans zijn er brommers geregeld in Tanah Merah, alleen weet niemand nog hoe laat het vliegtuig gaat. Maar er is ons verzekerd, dat hij gaat morgen.

Woensdag 4 mei

Om kwart voor 8 brengen Wim en Shelly ons naar het vliegveld van Merauke. Samen met Trees gaan wij dan om ongeveer 9 uur de lucht in met de Twinotter. Op weg naar Tanah Merah. In het vliegtuig kunnen 18 passagiers mee, maar het vliegtuig is lang niet vol. Er is een vervanger van de Bupati met een delegatie mee en Trees, Ton en ik zijn de enige andere passagiers. Het is ongeveer 1 uur vliegen. Prachtig uitzicht over het oerwoud en de kali Digoul. Op het vliegveld van Tanah Merah is een heel ontvangst commite voor de bupati met dansen en wij genieten een beetje mee. Wij worden opgehaald door een paar mensen van de kerk en wij lopen naar het zusterhuis, dat vlak bij het vliegveld is. De ontvangst is heel hartelijk door zuster Cornelia, zij is hier al 13 jaar en zuster Feralinda. Wij rusten even uit en eten ook nog even wat en dan om 2 uur vertrekken wij met 3 motoren naar Mindiptana. Wij gaan dus alledrie achterop. De weg is goed, maar niet voor auto’s.

Sommige bruggen zijn niet helemaal in orde. Een van de bestuurders is Petrus Yamon. Zijn ouders zijn in Nederland bekend met een aantal mensen. De reis is ongeveer 75 kilometer en duurt ongeveer 4 en een half uur. Het laatste stuk rijden wij dus in het donker. Wij komen in het donker aan in Mindiptana. De pastoor is nog steeds in Merauke. In eerste instantie is er dus geen ontvangst, maar een oudere vrouw weet wel waar wij zouden slapen. De kamer zit vol met muggen, dus even mopperen, maar dan komen al gauw de zusters en is er eten voor ons en iets om de muggen te verjagen. De zusters zijn heel hartelijk. Er zitten hier 4 zusters uit Floris. Zij verzetten hier enorm veel werk o.a.in het ziekenhuis en het internaat. Wij hebben veel bewondering voor het vele werk dat zij verzetten. Dan op tijd slapen, want wij zijn wel heel moe.

Donderdag 5 mei

Vandaag Hemelvaartsdag. Bij afwezigheid van de pastoor leidt de zuster de viering. Het is een mooie viering met prachtig zingen van een koor en zuster Maria Margaretha. Dan is het de bedoeling dat wij met een open vrachtwagentje van de missie om 11 uur vertrekken naar Waropko. Onze motor bestuurders gaan ook mee en de moeder overste Maria Hermania en een meisje van het internaat en nog een paar jongens. Het is dus volle bak. Na een half uurtje gaat het mis met de motor van de auto en het is een hele klus om hem weer aan de praat te krijgen. In eerste instantie dacht ik van ga maar weer terug, maar de chauffeur lachte en zei dat het geen probleem was. Het landschap werd steeds heuvelachtiger en de aarde is prachtig rood van kleur.

Natuurlijk weer melden bij de politie van Waropko. Dan door naar het internaat naast de kerk. Waropko ligt heel hoog en er is een prachtig uitzicht op de berg Koriom. Heel bijzonder om dit een keer mee te maken. Ook voor het werkbezoek heel goed om hier een keer te komen. De pastoor was ook hier erg afwezig. Een man, die ook een winkeltje heeft, zorgt voor het internaat, waar 10 kinderen wonen. Er zijn maar 2 kinderen van het internaat aanwezig. De behuizing is gewoon niet goed en over de financiële zaak hebben Ton en Trees ook uitgebreid gepraat. Veel kinderen, die hier wonen, zien er ondervoed uit. Wat voel ik me machteloos. Wat zou ik graag meer doen. Na ongeveer een uur weer terug naar Mindiptana. Hier even opfrissen en kort rusten en dan het internaat van de zuster hier bekijken.

Hier wonen 32 meisjes en het is een groot gebouw. Alles ziet er heel verzorgd uit en er is ook orde. De meisjes hebben het goed hier. Als ik opmerk dat de slaapplaats wel erg sober is, zegt Trees dat zij het hier vele malen beter hebben dan thuis. Natuurlijk een groepsfoto gemaakt en dan even wat drinken bij de zusters. Zij nodigen ons uit om ook bij hun te eten. Het was heel gezellig en wij hebben veel gehoord over het leven hier van de zusters. Trees heeft ook formulieren gegeven en uitgelegd. Dit zijn formulieren om hulp te vragen uit Nederland. Dan naar bed. Wij zijn weer heel moe. Het is heel warm en wij doen heel veel.

Vrijdag 6 mei

Om half 7 ontbijt en dan weer inpakken. Wij hebben niet veel mee, dus dat is zo gebeurd. Het heeft vannacht heel veel geregend en de chauffeurs vinden het beter om even te wachten tot de weg wat gedroogd is. Ik kijk lekker nog wat rond en praat met wat mensen. Ik fotografeer de school die vernoemd is naar pater Hoeboer. Overal zie je hier dingen uit Nederland. Bij de zusters is nog veel serviesgoed en glaswerk uit Nederland en een oude klok. Hier en daar Nederlandse namen voor scholen.

Wij gingen om 9 uur op pad. Het heeft verder langs de weg niet geregend, dus de weg is helemaal goed. Het wordt weer een mooie rit. Ik vind het heerlijk om niet met de auto te gaan, lekker achterop de motor. Dan om ongeveer 12 uur zijn wij bij kampong Patriot. Hier is een project van Hapin. Trees werkt ook voor Hapin en zij heeft gevraagd of wij het goed vonden dat wij daar ook even gingen kijken. Het gaat om een project voor vrouwen om kleine winkeltjes te beginnen met startgeld van de Hapin. De boekhouding wordt heel goed bijgehouden. Zij wisten al dat wij zouden komen. 2 van onze chauffeurs werken ook voor dit project. Er was ook eten voor ons gemaakt. De ontvangst was heel hartelijk en de mensen zijn echt van plan om iets te doen aan het verbeteren van hun situatie. Dan nog 1 uur en dan zijn wij weer in Tanah Merah.

Wij moeten eerst weer eten en dan even rustig aan doen. Dan gaan wij naar het meisjesinternaat van zuster Feralinda. Het is tegenover de kerk. Alle meisjes hebben een taak en zuster Feralinda slaapt ook bij de meisjes. Zij houdt heel nauwkeurig de boekhouding bij. Zij spaart ook een beetje voor de meisjes om zeep te kunnen kopen en andere toiletartikelen. Ook de ouders moeten iets bijdragen, geld voor kleding blijft er niet over. De meisjes hebben het goed hier en natuurlijk maken wij weer een groepsfoto. Dan weer even rusten en eten bij de zusters. Weer op tijd naar bed, want wij zijn echt bekaf.

Zaterdag 7 mei

Weer goed geslapen, maar ook hier is het heel erg warm. Vandaag hebben wij een extra dag om rond te kijken in Tanah Merah. Wij maken een lange wandeling en dan kom je vanzelf van alles tegen. Het is heerlijk dat wij een beetje Indonesisch praten. Al gauw loopt er een grote groep kinderen achter ons aan. Ik koop een pot met kauwgom bij een winkeltje van een Papoeavrouw en deel die uit. Wij maken een praatje met veel mensen. Wij komen ook langs een soort van zuigelingenzorg. In de deuropening worden de kinderen gewogen in een doek aan een soort van bascuul en er worden ook inentingen gedaan. Onder andere DTP. Goed om te zien dat dit hier gebeurt. Met een aantal moeders een praatje gemaakt. Toen weer naar de zusters voor de koffie en Ton ging aan het verslag van het werkbezoek. Het is heel goed om hier nog een dag te zijn. Veel gepraat met de zusters over wat wij in Nederland doen en hoe dat het beste afgestemd kan worden met de werkers ter plaatse. Er is zo ver het binnenland in weinig hulp van andere organisaties. Ik hoop dat wij een steentje bij kunnen dragen aan het verbeteren van de toekomst van de mensen hier. Ook al zie ik wel in dat er heel veel gebeuren moet. Ik vind het wel moeilijk om te zien hoeveel kinderen met dikke buikjes hier zijn. 's-Middags na wat rust met Trees rondwandelen. Zij heeft hier 30 jaar geleden gewoond en er zijn nog veel oude gebouwen uit de Nederlandse tijd. Wij hadden een perfecte gids mee dus.

Zondag 8 mei

Vandaag moederdag. Ik krijg op bed een lieve kaart van de meiden en de jongens. Wel een traantje weggepinkt. Ik mis de meiden ook erg, maar ik ben ook heel blij dat wij hier zijn. Omdat ik het belang van het werkbezoek wel inzie. Ik denk dat wij ons werk in Nederland nog beter kunnen doen, na zo’n werkbezoek. Dat komt de mensen hier ook ten goede.

Vandaag varen over de Digoel rivier. Wij gingen eerst naar de kerk. Pastoor Sukis is weer aanwezig en het is dus een echte H.Mis. Zoals altijd hier in Papua, mooie gezangen en dan om ongeveer 10 uur met de prauw met buitenboord opweg naar Getentiri. Het weer is goed. Niet al te veel zon en op het water een heerlijk windje. De boottocht duurde 4 uur en het was weer prachtig. Zelfs een hele grote krokodil gezien, die lekker lag te zonnen. Ook mooie vogels en veel prachtige grote rode bloemen. De juf van de kleuterschool was ook mee en nog 2 mannen. Eerst kwam de afslag naar de kali Mandobo en toen de afslag naar de kali Kau, vanaf hier kun je naar Mindiptana varen. Na deze afslag begon het te regenen en steeds harder. Gelukkig is alles goed waterdicht verpakt, met zoiets moet je hier toch wel rekening houden. Het was gelukkig nog maar een klein stukje. Maar je wordt toch drijfnat. Eerst nog even geschuild bij de steiger, maar dan toch omhoog gelopen naar de pastorie. Het eten stond al klaar. Het was een gezellig thuiskomen bij pater Kees. De plek van zijn pastorie is super, met prachtig uitzicht over de Digoel.

Maandag 9 mei

Vanmorgen was er een officiële start voor de bouw van een paar huizen. Dit wordt gedaan door de militairen en de bewoners. Ik geloof wel dat zij verplicht zijn om mee te werken. Ook al is het niet hun huis. De mensen kunnnen dan geen rubber gaan tappen verdienen zo dus niets. Als de militairen weg zijn, dan moeten zij het zelf maar weer uitzoeken en de mensen die geholpen hebben hoeven niet te rekenen op hulp van de andere mensen. Pater Kees zou het er eens over hebben met de officiële instantie. Het is toch niet eerlijk.

De traditionele dansgroep was er ook om de bupati te verwelkomen. Het was weer prachtig en de mensen zagen er weer heel mooi uit. De muziek blijft toch wel eentonig. Wij hebben nog wat rondgewandeld en wat gepraat met een aantal mensen. Wij hebben ook nog even bij de nieuwe kerk gekeken. 2 jaar geleden was deze in aanbouw. Het is een prachtige kerk geworden.

Kees bleef bij het diner en Trees, Ton en ik hebben koekjes gekocht en hebben lekker een bakkie gedaan bij de pastorie. Na het eten even rusten. Het is heerlijk dat wij daar nu weer een beetje tijd voor hebben. Na het eten met Trees even rondgelopen. Het is hier heel mooi en de mensen zijn ook heel aardig. Het is heel fijn dat wij nu een praatje kunnen maken met de mensen, ook al gaat het vaak heel gebrekkig.

We hebben het internaat beter bekeken en foto’s en film gemaakt en s’avonds de DVD bekeken van het werkbezoek van 2 jaar geleden in het internaat. Het was echt een succes.

Dinsdag 10 mei

Het heeft vannacht heel hard geregend, dat is niet zo goed voor de Trans Iirian weg, maar wij zullen nog wel zien. Na het ontbijt met de prauw van pater Kees naar Asiki. In Asiki heeft pater Kees een oude jeep staan uit 1982, hij rammelt een beetje maar hij rijdt nog prima. Op de plekken waar de bomen gekapt zijn voor de triplexfabriek, staan nu allemaal oliepalmen. 2 jaar geleden is men begonnen met het bouwen van een fabriek voor de bereiding van palmolie. Toen wist men nog niet zeker of het wel door moest gaan. nu is de fabriek volop in produktie en ze hebben de kosten al terug verdiend.

Nu is men druk bezig met de uitbereiding. Wij kregen een rondleiding van de baas van de produktie. Het was heel interessant om te zien hoe het proces verloopt. Er werken ook al heel wat Papoea’s. Toen koffie drinken bij de zuster in Asiki. Lekker met koek. De koffie werd thee, maar dat smaakt met deze hitte des te beter. Daarna even gekeken bij de prachtige nieuwe pasar. Nog volop in aanbouw maar wel al volop in gebruik. Toen weer heerlijk over de Digoel varen terug naar Getentiri. Om 3 uur lekker eten en dan nog even rusten. Het is erg warm en wij kijken steeds naar de lucht. Regen zou heel vervelend zijn voor de Trans Irian weg. 's-Avonds gezellig gezeten bij pater Kees met een biertje en een wijntje.

Woensdag 11 mei

Vandaag is het zover. Voor 6 uur ontbijt en dan nog even heerlijk varen over de Digoel rivier. Het heeft vannacht vreselijk geregend, dat betekent niet veel goeds voor onze autorit. De chauffeur haalde ons op bij de zusters, een magere, lenige jonge man uit Timor, naar later bleek een fantastische chauffeur en monteur. Wij hebben enorm respect voor hem. De weg was vreselijk slecht. Veel bruggen stuk en dan moet je onderlangs door de blubber. Met een lier moest de auto een keer uit de blubber getrokken worden. De auto lag bijna op zijn kant. Ik vond het allemaal heel spannend en ik niet alleen. Op een gegeven moment werden er ook nog een soort van sneeuw kettingen om gedaan.

De hele route tot Merauke is 370 km. Over de eerste 100 km hebben wij wel 5 uur gedaan. Wij zijn vandaag de enige auto die erdoor komt tot Merauke. Achter ons is een auto omgeslagen. Mobil tidur, auto slaapt. En onderweg komen wij een convooi trucks tegen, die staan daar al 4 dagen. Om half 3 bij SP Empat, bij Muting. Hier even wat eten en dan verder. Vlak voor een gammele brug begaven de remmen het. De auto vloog over de brug. Doordat de chauffeur het stuur stevig vasthield zijn we toch goed aan de andere kant van de brug terecht gekomen en kwam toen tot stilstand. Toen moesten de remmen gerepareerd worden. Het linker voorwiel werd gedemonteerd en de remblokjes weer op hun plaats gezet. Alles goed in het vet gezet en weer gemonteerd. Daarna ging de reis weer verder alsof er niets gebeurd was. Die beschermengel van ons heeft het er maar druk mee.

Om ongeveer 4 uur komen wij bij Bupul aan. Hier zou PJNS de bouw van een kleuterschool steunen. Met zuster Juliana, die de kleuterschool juf is, even kijken, maar er is nog niet zoveel gebeurd. Wij hebben foto´s gemaakt en gefilmd. Bupul ligt op de grens met Papua New Guinee. De militaire post is hier een keer in brand gestoken door de OPM, dit zijn de vrijheidsstrijders. De militairen verdenken veel mensen van betrokkenheid met de OPM, maar vaak ten onrechte. Men vlucht weg of is bang. De andere zuster is met een jongen naar Merauke. De jongen is in elkaar geslagen door de militairen. Nu worden de zusters natuurlijk verdacht en 's-avonds worden zij erg in de gaten gehouden.

In Bupul staat de oude kerk van pater Hoeboer uit 1928. Even kijken in de kerk en een gebedje uit dankbaarheid voor een veilig aankomen tot zover. Het schijnt dat wij nu het ergste stuk wel gehad hebben. Het is nu nog 6 uur rijden en dat wordt voor het grootste gedeelte in het donker gedaan. Nog een keer moesten de remmen gerepareerd worden, maar nu was de chauffeur er allert op. Wij zijn echt bekaf als wij om 12 uur bij het huis van Trees aankomen, maar ook heel erg dankbaar dat wij er gezond en wel zijn. Enorme bewondering voor de chauffeur.

Donderdag 12 mei

Heerlijk geslapen. Wel veel gedroomd van de autorit. We besluiten om een dag langer in Merauke te blijven, als dat geregeld kan worden met de tickets. Eerst even bij Frans Waka langs om ons geld op te halen en alle bonnetjes af te geven. Hij belt even met de Merpati en alles lijkt geregeld. Frans zal de tickets morgen ophalen en betalen. Dat liep dus toch weer anders, want we hadden al tickets besteld bij een reisbureau. Deze belde in de loop van de ochtend, dat we de tickets konden ophalen. Ik heb de tickets samen met Trees opgehaald en gelukkig konden we ook hier de tickets naar Sentani nog verschuiven naar zaterdag 14 mei. Dus komt het gelukkig toch allemaal weer goed. Zo hebben we even rustiger de tijd om de laatste dingen te regelen en 's-middags nog even naar zuster Florentina te gaan. De zuster die vanuit Bupul naar Merauke gekomen is met die 2 jongens die door de militairen geslagen waren. Met haar over de kleuterschool gepraat en Trees zal haar de nieuwe formulieren brengen. Nog even met ons hotel in Sentani gebeld, dat wij een dag later komen.

Vrijdag 13 mei

Doordat wij besloten hebben om nog een dag langer in Merauke te blijven hebben we nog even rustig de tijd om nog wat kadootjes te kopen en wat mensen te ontmoeten. 's-Avonds zijn wij uitgenodigd om met het gezin van Frans Waka (de penningmeester van de panitia in Merauke) te gaan eten. Natuurlijk gaat Trees ook mee. Samen met Trees om 5 uur nog een keer naar de ondergaande zon bij Buti gekeken en die was heel erg mooi. Er was een beetje bewolking en de lucht kleurde prachtig rood en oranje. Ik hoop dat het ook zo mooi op de foto’s komt. Het etentje was heel gezellig. Leuk om met het gezin van Frans kennis te maken.

Zaterdag 14 mei

Vandaag begint eigenlijk onze terugreis, zo voelt het ook een beetje. Onze klus in en rond Merauke zit erop. Ik denk wel dat er goed werk verricht is. Er is in ieder geval erg hard gewerkt. Ondanks de grote hitte, waar wij vooral in het binnenland last van hebben gehad. Wij zijn heel dankbaar, dat alles zo goed verlopen is. Wij hebben mede door goede chauffeurs en goed weer de mogelijkheid gekregen om te kijken hoe het er in het binnenland aan toe gaat en wij hebben een enorme bewondering voor de mensen ter plaatse. Wij zijn er best een beetje trots op dat Papoeajeugd naar school dit geweldige werk kan ondersteunen. Wij hopen van harte dat dit nog lang zo door mag gaan.

Frans Waka kwam ons om 7 uur ophalen. Veel kinderen op weg naar school, zwaaiden ons uit. Tegenover Trees is een lagere school. Om 8.45 uur ging het vliegtuig naar Jayapura. Mooi op tijd. Het afscheid met Trees was toch wel een beetje emotioneel. Wij hebben het heel goed gehad bij haar en wij hebben ons echt een beetje thuis gevoeld bij haar. De vlucht duurde ongeveer 1 uur. Wij hadden geen mooi uitzicht, het was erg bewolkt. Op het vliegveld aangekomen zouden wij naar een taxi zoeken. Maar pater Nico Dister was er al om ons op te halen. Daar waren wij erg blij mee. Hij bracht ons naar ons hotel. Yougwa genaamd. Wel bekend bij de Papua gangers. Samen gezellig iets gedronken en overleg gehad over het programma hier. Nico moet maandag voor een week naar Java en hij wilde graag met ons naar de weeshuizen. Dit hebben we dus afgesproken voor vanmiddag.

Pater Nico kwam ons om 3 uur ophalen. Wij hebben heerlijk even gerust. Het is heerlijk om aan het meer te zitten. Wij gingen eerst naar het weeshuis voor de grote jongens. Hier wonen 59 jongens en het gaat heel goed. Het ziet er prachtig uit. Schoon en netjes en de jongens komen heel tevreden over. Dit pand is ook ontworpen door architect Blom. Hij woont nog in Utrecht en heeft ook de kathedraal van Jayapura ontworpen en zo meer huizen van de Franciscanen. Heel mooi. Dan naar het Panti Asuhan Hawaï. Hier wonen de jongere kinderen. Er is pas een grote speelplaats geopend, die overdekt is. Nu kunnen de kinderen ook met regen buiten spelen. Wij ontmoeten zuster Josefien. Een Papoeazuster, die de Nederlandse zuster Agnita heeft opgevolgd. Wij maken kennis en kijken nog even rond. Toen bracht Nico ons weer terug naar ons hotel. Ton ging 's-avonds weer aan het verslag.

Zondag 15 mei

Heerlijk geslapen, ook al heeft het vannacht vreselijk geregend. Na een superontbijt eens even kijken bij de weg, want er was van alles aan de hand. Op verschillende plekken was een deel van de berg op het wegdek gekomen en nu wilden de mensen dat wel even opruimen, maar dat mochten zij niet.

Wij begrepen er niets van, maar later vertelde pater Nico, dat als de mensen dat zouden doen, dan willen zij van de automobilisten geld hebben voor de doorgang en als de weg dan schoon is, dan gooien zij er gewoon weer grind op. Die Papoea’s zijn toch wel heel creatief, maar wij begrijpen de politie nu wel. Om 11 uur komt pater Nico ons ophalen en dan gaan wij naar het klooster van Sentani. Weer een creatie van architect Blom. Het ziet er mooi uit en vooral de tuin is prachtig. Wij gaan hier om 12 uur naar de kerk. Nico is de voorganger en daarna gaan wij heerlijk eten bij de paters. Gezellig gepraat en goed gegeten wat wil je nog meer. Pater Nico bracht ons terug naar ons hotel. Het was inmiddels half 4. Heerlijk eerst even gezeten en toen ging Ton weer aan het verslag. 's-Avonds weer heerlijk gegeten in het restaurant. Het eten is hier heerlijk. En dan niet te laat naar bed.

Morgen en overmorgen leggen we nog de laatste hand aan het verslag en gaan we nog een beetje rondkijken en winkelen in Jayapura. Nog een laatste keer internetten om jullie dit laatste verslag toe te sturen. Fijn dat jullie allemaal zo met ons meegeleefd hebben. Tot ziens in Nederland.

PJNS © 2018 Stichting Papoeajeugd naar school ANBI | CBF | Jaarrekening

Ontwerp Muntz | Bouw en hosting ReveNew