Vastenaktie 2007

Project: Bouw van het meisjesinternaat Zr. Karolina te Kepi, Mappi.
Gevraagd bedrag: €44.200,-

In het kader van de Vastenaktie 2007 hebben enkele parochies aangegeven dat ze kiezen voor een project van onze stichting “Papoeajeugd naar school”. Na diverse gesprekken met hen is besloten het bovengenoemde project bij de Vastenaktie in te dienen. Gezien de goede resultaten met de Vastenaktie van het vorig jaar, hebben we goede hoop dat we het benodigde geld bijeen kunnen brengen.

Het betreft de volgende parochies en scholen:

Op de scholen is aan alle kinderen van groep 1 t/m 8 verteld over het leven van de Papoea’s in het binnenland van Kepi. Dat varieerde van 20 minuten voor de kleinsten met als afsluiting dansen en zingen, tot 5 kwartier/ anderhalf uur voor de grotere leerlingen. Meerdere malen was de pers aanwezig en kwamen de Papoea’s via de scholen in het nieuws.

Ook is een delegatie van schoolkinderen van de Emmense scholen op bezoek geweest bij Burgemeester Bijl en de Wethouders Thalens (onderwijs) en Jumelet (o.a ontwikkelingssamenwerking) om zo aandacht te vragen voor de Papoea’s. Dat was een leuk feestje! De gemeente Emmen bood € 250,- aan, dat gestort is op de girorekening van de Vastenaktie om zo verdubbeld te worden!

Nieuwbouw meisjesinternaat Kepi hard nodig

De Papoea’s hebben in dit gebied de sprong van het stenen tijdperk tot het computertijdperk in 70 jaar moeten maken. Nog lang niet iedereen ziet het belang van verdere scholing. De volgende oorzaken kunnen hier worden onderscheiden:

1) Het korte termijn denken.

Men ervaart dat het lang duurt voordat men profijt heeft van scholing, dat het lang duurt dat men een zodanig beroep heeft dat men dagelijks “brood op de plank” of in termen van daar “sago,rijst, vis of vlees op het bord heeft”. Hand- en spandiensten verlenen, leveren snel wat geld op. Kaju gahari, een soort hars die zeer kostbaar is, uit het diepe binnenland verzamelen, levert ineens een kapitaal op. Zowel ouders als kinderen merken, dat naar de sago- aanplant in het oerwoud gaan, jagen en vissen, in korte tijd voor een volle maag zorgen. Zolang dit nog gaat, want legale en illegale houtkap, jacht met geweren door meer welgestelde overheidsdienaren en de bewoners uit de andere Indonesische eilanden zullen voor de Papoeabevolking, die vooral afhankelijk is van de jacht en de visvangst, zeker leiden tot minder opbrengsten uit jacht of visvangst.

2) De kwaliteit van het onderwijs

Omdat wel 80 % van de Papoeabevolking in dit gebied voor het dagelijks voedsel afhankelijk is van de meestal veraf gelegen sago arealen, de jacht en de visserij, komt het nog wel eens voor dat de dorpsschool gesloten is wegens “de oogst” verder in het oerwoud. (Zoals ook, tot zo’n 60 jaar geleden in Nederland op het platteland, kinderen soms thuis bleven voor de graanoogst of het aardappelrooien). Ook voor de medische voorzieningen in de hoofdplaats in dit gebied of zelfs nog verder, in Merauke, is menig leerkracht soms langdurig afwezig. In de afgelegen plaatsen is nog nauwelijks kleuteronderwijs. Het volgen van lageronderwijs is voor kinderen die gewend zijn om spelend, ontdekkend en voedselverzamelend in de vrije natuur door te brengen, heel erg frustrerend. Het onderwijs is hier nog strak klassikaal en bestaat nog vaak uit voorzeggen en nazeggen. Speelleermateriaal is in veel scholen nog niet aanwezig. Onderwijsmateriaal is ook maar in beperkte mate voor handen. Daardoor boeit onderwijs velen niet echt.

3) De lage onderwijsopleiding van de ouders.

Het eerder genoemde “korte termijn denken” komt vooral voor bij ouders die zelf een lage opleiding hebben gehad, of zelfs nog niet eens kunnen lezen of schrijven. En dat zijn er in dit onbegaanbare moerasgebied velen. Om in Kepi, de centrale plaats van dit gebied, voortgezet onderwijs te kunnen volgen, is men nu nog steeds per prauw veelal enkele uren en soms wel een dagreis lang onderweg. Het is voor veel ouders dan een heel grote stap om hun kind, maar vooral om hun dochter, zo maar een dagreis ver van huis te laten gaan. De mensen houden hun hart vast of alles wel goed zal gaan daar ver van huis. Het jarenlang volgen van onderwijs is bovendien helaas nog geen garantie dat men ook echt kan lezen en schrijven, een beroepsopleiding kan volgen en uiteindelijk nog een goede betaalde baan kan krijgen. Bovendien mist men een kind, een dochter, een arbeidskracht, een hulp in de huishouding en de kinderoppas in het gezin.

4) De slechte economische situatie van de ouders.

De normale kosten van levensonderhoud zijn de laatste jaren enorm gestegen. Voor kost, inwoning en begeleiding in het internaat is geld nodig. Veel ouders zijn jagers, vissers en verzamelaars en hebben dus een onregelmatig, laag inkomen. Er is wel een regeringsprogramma om de levensstandaard door scholing te verhogen om zo te komen tot een nieuwe generatie die gelukkig is en in staat is zichzelf, zijn gezin, zijn naasten en de maatschappij te stimuleren en nieuw leven in te blazen. Maar hiervoor ontbreken nog op veel plaatsen de mogelijkheden en blijven het dus slechts mooie plannen.

Die vicieuze cirkel van laag inkomen, laag ontwikkelingsniveau en achterdocht voor wat betreft het volgen van scholing, willen we trachten te doorbreken door een veilig onderkomen met goede verzorging te bieden.

Een internaat vormt dan een fundament om vanuit deze beschutte omgeving eerst hier in Kepi een diploma van het voortgezet onderwijs te behalen. Daarnaast is het internaatsleven een goede basis om nog verder van huis een echte beroepsopleiding te kunnen volgen in Merauke. In veel gevallen betekent dit voor de kinderen enkele dagen reizen. Wij willen de meisjes uit het Mappigebied, afkomstig van de verschillende bevolkingsgroepen (stammen zoals de Jaghay, Auwju en Wiyaghar) die ondanks al deze belemmerende factoren toch zo ver zijn dat ze zich verder willen ontwikkelen, een kans te geven. Daartoe voelen wij, zusters van de basiscommuniteit “Dochters van Onze Lieve Vrouw van het H.Hart” in Kepi, Papoea Indonesië, ons geroepen om ons hiervoor in te zetten.

Bron: Projectaanvraag van Zr. Sebastiana Nowab (Kepi/Merauke).
Tekst vertaald door Mgr. Duivenvoorde en bewerkt door G.Sertons.

Lees meer over:

PJNS © 2018 Stichting Papoeajeugd naar school ANBI | CBF | Jaarrekening

Ontwerp Muntz | Bouw en hosting ReveNew